tag:blogger.com,1999:blog-85960659896653624002012-02-25T20:21:20.977+03:30دست نوشته های نادر طالبینادر طالبیnoreply@blogger.comBlogger431100tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-54394013894654322972010-10-23T21:03:00.007+03:302010-10-23T21:16:10.811+03:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br />این پژوهش با عنوان کار کودکان و بازتولید نابرابری اجتماعی در مدت یک سال و با استفاده از مطالعه ی موردی جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان و همکاری داوطلبان آن سازمان مردم نهاد انجام گرفته است. در این رساله از خلال گفته ها، نوشته ها و نقاشی های کودکان کارگر تحت پوشش جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان، و در فضای گفتمانی علم ماتریالیسم تاریخی، بخشی از فرایند بازتولید نابرابری اجتماعی را توصیف نمودیم. برای شناخت بهتر زمینه ی بحث، در بخش کلیات، تاریخچه ی مختصری از تحول مفهوم کودکی در گذر زمان و نظریات مرتبط با آن به همراه تحولات قوانین مرتبط با این موضوع را مورد بررسی قرار دادیم. <br />در مورد پدیده ی کار کودکان مانند دیگر پدیده های اجتماعی، با وجود آن که در نهایت این ساختار اقتصادی جامعه است که تعیین کننده بوده اما برای بررسیِ هر لحظه ی تاریخی و هر پدیده ی اجتماعی باید به انباشت تعینات ساختاری ایدئولوژیک و سیاسی نیز توجه نمود. ما به قول آلتوسر با در دست داشتن دو سر زنجیر، یعنی تعیین کنندگی اقتصاد در وهله ی نهایی و تعین چند گانه ی ساختارهای جامعه، سعی در ارائه ی تصویری از حلقه های میانی فرایند بازتولید نمودیم. <br />برای یک بررسی دقیق از فرایند بازتولید در میان کودکان کارگر ما روشی که مارکس اقتصاد را مورد پژوهش قرار داد را بنیان نظریِ روش مبنایی قرار دادیم تا ویژگی های ایدئولوژیک زندگی کودکان کار را شناسایی کنیم. به زبانی عملی تر آن گونه که در فصل روش توضیح داده شد، از میان مصاحبه های عمیق و نیمه ساخت یافته (9 نفر)، دست نوشته ها (30 نوشته) و نقاشی های کودکان کار جمعیت دفاع (50 نقاشی) به گرد آوری داده های خود پرداختیم. تحلیل این داده ها با روش کدگذاری باز ما را به سوی ساختن نظریه ای در مورد سوژه سازی فرودستانه رهنمون ساخته و همزمان با استفاده از کدگذاری محوری توانستیم ارتباط دستگاه های ایدئولوژیک و مقوله های مطرح شده را نشان دهیم. <br />نظریه ی مطرح شده در مورد سوژه سازی فرودستانه در این رساله را باید در چهارچوب نظریه ی کلی تری که مارکس و در ادامه آلتوسر مطرح ساخته اند در نظر گرفت. بر این مبنای نظری است که چهار مقوله ی اصلی از میان مفاهیم یافته شده برساخته ایم تا شباهت ها و تفاوت های این مفاهیم آشکارتر شود. این مقوله ها عبارت اند از: سرکوب های ذهنی، جدایی کار یدی از ذهنی، کمبود سرمایه ی اجتماعی و واکنش های جبرانی. در پست های آتی به بررسی این مفاهیم و ارتباطات آن ها با هم خواهیم پرداخت.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-5439401389465432297?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-8130692190158606962010-10-23T01:49:00.001+03:302010-10-23T01:50:41.967+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />برگشتم!<br />دفاع کردم از پایان نامه<br />الان دیگه وقت حمله است<br />بیشتر خواهم نوشت...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-813069219015860696?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-2760238244009622872010-07-18T03:47:00.000+04:302010-07-18T03:49:44.963+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><a href="http://baznama.blogspot.com/">بازنمای من</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-276023824400962287?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-34464038633698375082010-07-16T01:53:00.001+04:302010-07-16T01:56:12.109+04:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br />.......<br />کار کودکان با توجه به مطالب گفته شده در مورد تقسیم طبقاتی جامعه، بخش مهمی از محتوای سازنده ی این متناقض نما را تشکیل می دهد. کودکان کارگر، با انجام کار مولد، تعین طبقاتی خود را مشخص می سازند و با استفاده ای که از آن ها برای فشار به کارگران بزرگسال در جهت کاهش دست مزد ها و تن دادن به شرایط سخت تر کار می شود، و با ارائه تصویری نمادین از آن ها که کابوسِ خرده بورژوایی در مورد درغلتیدن به وضعیت طبقاتیِ فرودست را بازنمایی می کند، در استحکام جامعه ی طبقاتی نقش بازی می کنند. بیهوده نیست که با این همه سازمان عریض و طویل جهانی و محلی، همچنان هر روز بر تعداد کودکان کارگر افزوده می شود. <br />اکثریت کودکان کار، بنا بر آمار های فعالین حقوق کودک در ایران و جهان، در مزارع و کارگاه ها مشغول کارند. شرکت های بزرگ بین المللی، به یمن جهانی سازی گسترده و طوفان نئولیبرالیسم، در سراسر جهان از کار کودکان بهره مند شده و گستره ی استثمار خود را از مرزهای محلی و منطقه ای فراتر برده اند. این کارهای مولد، درجه ی استثمار را در بالاترین حد نگه داشته و سود های کلانی را نصیب این شرکت ها می نماید.<br />کودکان کار عموماً در شرایط سرکوب گرایانه ی شدیدی مشغول به کار بوده و محیط های کاریِ آن ها بسیار خطرناک و آسیب رسان است. در مورد نقش این سرکوب گسترده در پذیرفتن فرودستی و بازتولید طبقات در بخش ایدئولوژی به تفصیل سخن خواهیم گفت. اما در این جا به وجه دیگری از ارتباط کار کودکان و پدیده ی سرکوب با ساخت طبقاتی جامعه می پردازیم. کار کودکان علاوه بر ویژگی های سرکوب گرایانه اش برای این قشر از طبقه ی کارگر، ابزاری بسیار قوی برای سرکوب دیگر بخش های این طبقه است. یعنی با استفاده از کار کودکان، به عنوان رقیبی ارزان، طبقه ی کارگر قابلیت چانه زنی اش در مورد حقوق و شرایط کاری را از دست داده و باید به حداقل های زیستی قناعت کند. این امر مخصوصاً با گسترش نئولیبرالیسم و کاهش قوانین حمایتی از کارگران در سی سال اخیر بسیار شدت یافته است. <br />از سوی دیگر کودکان کارگر عموماً از تحصیل محروم بوده یا در مراحل ابتداییِ آن متوقف می شوند. دستگاه ایدئولوژیک آموزش با این جداسازی های عمومی، بخشی از جامعه را به سوی کار یدی سوق می دهد. همین امر هم واجد بازتولید تقسیم کار یدی و کار ذهنی بوده و هم نشان دهنده ی مکانیزم سوژه سازی در کل جامعه است. کار کودکان مهارت کلامی و هوش ارتباطیِ آن ها را دچار تأخیر نسبت به دیگر کودکان هم سن آن ها نموده و از این طریق مجموعه ی آسیب های جسمانی و روانی ناشی از کار را کامل می نماید. <br />آخرین نکته ای که در مورد تأثیر وجود کودکان کار بر تقسیم طبقاتی جامعه باید به آن اشاره نمود نقش نمادینی است که در آن از آن ها به عنوای سمبل وضعیت پرولتاریایی برای تهدید خرده بورژوازی از آن استفاده می شود. کار کودکان، آن وضعیتی را ترسیم می کند که برای فرار از آن باید به همان خرده مالکیت ها و خرت و پرت های خرده بورژوایی محکم چسبید و حقارت موجود را از ترس فلاکتی که در زندگی روزمره ی کودکان کار، بر سر هر چهار راه و در هر کارگاه مخروبه بازنمایی می شود، پذیرفت. کودک کار در این نقش نمادین، صفر مطلقی مانند صفر کلوین است که هر وضعیتی با توجه به آن مثبت ارزیابی می شود و امید به صعود از نردبان توهمیِ ترقی را برای آرزومندانش زنده نگه می دارد. کودکان کارگر، چیزی برای فخر فروشی و تحقیر کردن فراهم می آورند که چراغ بلاهت تکبر را برای خرده بورژوا روشن نگه می دارد و حس حقارت او نسبت به فرادستان بورژوایش را مستند می سازد.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-3446403863369837508?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-84292825283583062952010-06-24T01:43:00.005+04:302010-06-30T01:06:42.343+04:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /><span style="font-weight:bold;">امین قضایی:</span><br />دوست عزیز ، من نقد شما را خواندم ، متاسفانه نقد تو روند استدلالی مشخصی ندارد و تماما بر پایه ی برداشت نادرست از متن من است.مهمترین بدفهمی تو این است که من نگفتم هر مزد بگیری کارگر است. اگر دوباره به مطلب من دقت کنید ، می بینید که من میان کسانی که برای سرمایه دار ، ارزش افزوده تولید می کنند (اگرچه کارشان مستقیما مولد نباشد) و کسانی که در کسب ارزش افزوده با کارفرما سهیم هستند ، تفاوت وجود دارد. به بیان دیگر باید میان کارگران خدماتی مانند یک فروشنده یا کارگر حمل و نقل که در پروسه ی تولید نقش دارند از یکسو ، با پلیس و آخوند که در ازای سهمی از ارزش افزوده ، امنیت و ایدئولوژی برای سرمایه فراهم می آورند از سوی دیگر ، تفاوت گذاشت. درک تفاوت کارگران خدماتی با عناصر بورژوا که در ارزش افزوده سهیم هستند ، سخت نیست.در ظاهر هر دو درآمد یا مزد می گیرند. ولی با هم کیفیتا متفاوت هستند. اگرچه ممکن است برخی جاها مانند بوروکراسی آسان نباشد ، اما قابل تعیین است.<br />نکته ی مهم دیگر این است که جایگاه طبقه تنها در شیوه ی تولید است و نه چیز دیگری. در تعاریف جای جدل نیست . اگر این تعریف را نپذیری بحثی باقی نمی ماند. مفهوم طبقه به جز این تعریف فاقد اهمیت نظری خواهد بود. همچنین تو باید متوجه باشی که بحث من روی هویت اقتصادی طبقه ی کارگر متمرکز است و نه هویت سیاسی. اگر متن من را که در سایت رادیو زمانه که برای روز کارگر نوشته شده دنبال کنی ، خواهی دید که من قبلا به این تمایز اشاره کرده ام. این تمایز برای همه ی مارکسیست ها آشناست.<br />اما تو این بحث اصلی را نفهمیده ای و البته نمی دانم چرا من را استاد خطاب کرده ای. به هر دلیلی ، من نه استاد کسی هستم و نه استالینیست یا لوکاچ زده. بهتر است در آینده ، هنگام نقد ، صرفا روی استدلال طرف متمرکز شوید.<br />موفق باشید<br /><br /><span style="font-weight:bold;">نادر:</span><br /> ممنون که وقت گذاشتی و این مطلب را خواندی. طبق عادت همیشگی ات در پاسخ به همه چند بار به من گفته ای که نفهمیده ای که فلان و بهمان. اتفاقاً یکی از جنبه های اصلی نقد من این بود که نوشته ی تو دچار تضاد های درونی است که اجازه نمی دهد کسی بهفمد چه می گویی. مقاله ات از این منظر، سوءتفاهمی تئوریک است! در بهترین حالت می توانم بگویم که شتاب زده نوشته شده است. نمی دانم دلیل این شتاب زدگیت برای نوشتن در این حوزه چیست. بگذریم.<br />در مورد مزد بگیری طبقه ی کارگر: این که ویژگی مشترک تمام آن ها مزد بگیری است را تو به وضوح و با تأکید بیان کرده ای! من از کجا بدانم که منظورت چیز دیگری است. هرچند آن چیز دیگر هم که منظورت است ظاهراً خود دارای مشکلات عدیده ی دیگری است. گفته ای که بین کارگر خدماتی و خرده بورژوا (احتمالاً خرده بورژوازی مدرن منظورت بوده) تفاوت کیفی است. احسنت! مسأله بر سر همین تفاوت است! این تفاوت چیست؟!<br />در مورد تعین طبقات: وقتی می گویم لوکاچ زدگی یعنی همین! درست است که طبقات در سطح اقتصادی تعین اصلی را می یابند اما در سطوح سیاسی و ایدئولوژیک هم تعین ساختاری دارند. امیدوارم تأکید من بر فرق تعریف و تعین را متوجه باشی. البته در این جا هستی شناسیِ متفاوت من و تو، ما را دچار مشکل می سازد. من سعی می کنم در آینده هستی شناسی خودم را با توجه به آثار متأخر مارکس توضیح دهم. در ضمن هویت سیاسی و اقتصادی طبقه ی کارگر این چنین جدا از هم نیست و سطوح مختلف روبنا و زیر بنا بر هم تأثیرات متقابل دارند.<br />در مورد خطاب قرار دادن تو به عنوان استاد در پی نوشت توضیح دادم. این که من استالینیست نیستم و لوکاچ زده نیستم و این ها برای یک ماتریالیست معنی خاصی ندارد. به من حق بده که از روی اعمال مادی و نوشت هایت قضاوت کنم. جسارتاًً!<br />جمع بندی کنم: نوشتن در مورد طبقات با توجه به تغییرات تکنیکیِ تولید سرمایه داری و همچنین شرایط ویژه ی اقتصادیِ ایران (منظورم مزخرفاتی مانند این که ایران سرمایه داری نیست و طبقه ندارد و این ها نیست) کار پیچیده ای است. احتیاج به همفکری و بحث در حوزه های مختلف دارد. از نظر من بسیار لازم است که تعریف طبقه و مصادیق آن تدقیق شود. زیرا این خشت اولی است که در صورت کج نهاده شدن در ادامه و تحلیل های دیگر نیز مشکلات زیادی را ایجاد می کند. اگر موافق باشی می توان این موضوع را به صورت بحثی باز پیش ببریم و همه ی دوستانی که مایل باشند در این بحث شرکت نمایند. در هر حال امیدوارم بحث سازنده ای باشد و دوستان بیشتری در <br />آن مشارکت کنند.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">امین:</span><br />بورژوازی طبقه ای است که از ارزش افزوده ی طبقه ی کارگر امرار معاش می کند. او می تواند یا مستقیما سرمایه گذار باشد یا اینکه به سبب خدمتی که برای سرمایه دار انجام می دهد ، در این ارزش افزوده سهیم باشد.<br />بنابراین من صریحا گفته ام که کسانی که با کافرمایان در ارزش افزوده سهیم هستند (و اگرچه اجیر می شوند) ، را نباید با کارگران خدماتی و متخصص اشتباه گرفت.<br />بنابراین شتاب زدگی ناشی از عدم مطالعه ی دقیق شماست و نه من. بورژوازی تنها آن کسی نیست که با کارگران قراداد کاری امضا می کند ، کسانی هم هستند که وظیفه ی مدیریت سرمایه ،امنیت و ایدئولوژی را برعهده دارند. برای مثال ماشین دولت یا در گذشته پادشاه و درباریانی که مارکس نقش آنها ر انگلی می دانست. برای اینکه بفهمیم چه کسی در ارزش افزوده سهیم است و چه کسی کارگر خدماتی است ، باید ببینیم که آیا کار او بخش ضروری از پروسه ی تولید است یا خیر. آیا این کار ، از عقلانیت تولید ناشی می شود یا صرفا وظیفه ای است سرمایه داری برای اهداف خود تعریف می کند. این تفاوت کیفی است و قابل تعیین است.<br />برای مثال کار یک کارگر صندوق دار در فروشگاه ، به اندازه ی کار بخش بسته بندی و حمل و نقل کالاها،برای پروسه ی تولید و مصرف ضرورت دارد. کسی که خلاف این را بگوید و کارگران خدماتی را جزوی از مفهوم بی معنای طبقه ی متوسط بداند ، دروغ گو است و می خواهد مفهوم طبقات را لوث کند.<br />مشکل دیگر شما در فهم متن من این است که درکی از کلمه ی مزد"wage" در اقتصاد سیاسی ندارید.وقتی من این کلمه ی مزد را به کار می گیرم مشخصا منظورم حقوق و در آمد نیست. در اقتصاد سیاسی مزد مفهومی تعریف شده و مشخص است . وقتی می گوییم کارگر مزدی ، منظورم کسی نیست که کار می کند و حقوق می گیرد. منظور این است که آن فرد براساس بازتولید خود و نیروی کار خود در ازای تولید کاراضافی و لازم ، مزد دریافت می کند. میزان مزد اساسا برپایه ی مقدار لازم برای بازتولید نیروی فرد ، تعیین می شود اما با عوامل دیگر بالا و پایین می رود.به همین خاطر کلمه ی مزد در متن معنای خاصی در کانتکست اقتصاد سیاسی دارد.<br />در ضمن بورژوازی که در ارزش افزوده سهیم است خرده بورژوا نیست ، بلکه مشخصا بورژوا است.<br />نکته ی آخر اینکه من نمی دانم این بحث من چه ربطی به لوکاچ دارد. هدف از تعیین طبقات ، برچسب به مردم نیست ، بلکه مفهم پردازی است برای درک تضاد بنیادینی که در شیوه ی تولید. یک دیالکتیسین مارکسیسم تعاریف خود از طبقه را باید برای درک تضادها ، مشخص کند. نمی دانم چه تصویری از کلمه ی هستی شناسی دارید. ولی هستی شناسی من و شما متفاوت نیست . چون اصلا نظریه ی مارکسیستی ، به هستی شناسی و صدور گزاره های انتولوژیک قائل نیست.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">نادر:</span><br />به نظر می رسد بحث ما در برخی از حوزه ها در حلقه ی بی پایانی افتاده است که کمکی به پیشرفت این گفتگو نمی کند. برای مثال بحث مزد. تو در مقاله ی اولیه ات به وضوح می نویسی که مزد بگیری ویژگیِ مشترک تمام کارگران است. سپس در بار دوم می گویی که این برداشت من بدفهمی است. یعنی تو نگفته ای که مزدبگیری ویژگیِ مشترک کارگران است. و در بار آخر بحث خود را دقیق تر می کنی و مزد را در معنای اصلی خود و نه به صورت عامیانه اش به کار می بری. البته بهتر بود مرجع خود در این مورد را که در گروندریسه است ذکر می کردی نه این طبق معمول همیشه بگویی اقتصاد سیاسی، مارکسیسم و .... من در همان بار اول هم گفتم که به جای این که از مزد شروع کنی می توانی با کار مولد شروع کنی که انتقال مفهوم را بسیار آسان تر می کند. و نیاز به این همه ماله کشی و پشتک وارو زدن هم ندارد. <br />"آیا این کار ، از عقلانیت تولید ناشی می شود یا صرفا وظیفه ای است سرمایه داری برای اهداف خود تعریف می کند." معنیِ این جمله ات هم برای من مشخص نیست. مانند جمله ی دیگرت در اصل مقاله که "اما غافل از اینکه حتی کورترین اعتراضات نیز دیالکتیک درونی خود را داراست." به جای این گونه کلی گویی ها بهتر است بحث را در مسیری پیش ببریم که امید به نتیحه رسیدن داشته باشد. در ضمن چه اصراری داری که من در موضع دفاع از واژه ی جعلیِ طبقه ی متوسط هستم؟ من که همان اول گفتم با اصل تاختن به این واژه موافقم اما روش تو را نمی پسندم. مشکل از این جا است که من انتظار یک متن علمی (مارکسیستی) از تو را دارم اما در بعضی بخش ها متن تو شبیه مقاله های روزنامه ای می شود. <br />در مورد لوکاچ زدگی باید اعتراف کنم که فکر می کردم که تو به صورت آگاهانه این موضع را داری و البته اگر این گونه بود قطعاً از موضع خودت دفاع می کردی. اما با این همه داد و بیدادی که در این مورد کردی به نظر می رسد که مانند اکثر روشنفکران چپ ایرانی و به دلیل تأثیر کتاب های جلد سفید و دست دوم (از نظر فکری) است که به صورت ناخودآگاه به این وضع دچار شده ای. ظاهراً توضیحات من در موارد پیشین فایده ای هم نداشته است. لطفاً به کلمه ی "تعین (determination)" دقت کن! این بار برایت نقاشی می کشم به امید این که بهتر مطلب منتقل شود؛ ظاهراً شکل مار از کلمه ی مار گویاتر است.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/TCc3mtJ4zMI/AAAAAAAAAEI/bFGCk9M6t7s/s1600/Drawing1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 182px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/TCc3mtJ4zMI/AAAAAAAAAEI/bFGCk9M6t7s/s400/Drawing1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487415809069862082" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/TCc4akARdAI/AAAAAAAAAEY/hcgjFWObfiI/s1600/Drawing2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 207px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/TCc4akARdAI/AAAAAAAAAEY/hcgjFWObfiI/s400/Drawing2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487416699966813186" /></a><br />در مورد خرده بورژوازی نوین هم همان طور که بار اول توضیح دادم می توانی به کارهای پولانزاس رجوع کنی. به طور مشخص به "فاشیسم و دیکتاتوری" که ترجمه شده است و همچنین به "طبقات در سرمایه داری معاصر" که هنوز ترجمه نشده. تمام آثار اریک اولین رایت را هم می توانی به رایگان از اینترنت بگیری. اندیشمندان مارکسیست در صد سال اخیر تلاش های زیادی برای گسترش و تکمیل تئوری های مارکس انجام داده اند. مسأله این جاست که تو یا در صد و پنجاه سال پیش سیر می کنی آن هم بدون اعلام مرجع نوشته هات و یا ناگهان با ماشین زمان به پست مدرن ها می رسی. خرده بورژوازیِ مدرن به این دلیل به این نام مفتخر شده که خصوصیات سیاسی و ایدئولوژیکی شبیه خرده بورژوازی سنتی (همان که تو می گویی) دارد. در چهل سال اخیر هم این کلمه، واژه ای بسیار جا افتاده و آشنا در متون جامعه شناسی مارکسیستی است. <br />در کل، تلاش تو برای فراهم آوردن متن های آموزشیِ ساده بسیار ارزشمند و شایان تقدیر است. نقد من در این زمینه این است که معمولاً نوشته هایت بدون مرجع بوده و میزان کلی گویی در آن ها زیاد است. آیا انتظار زیادی است که فرم نوشته های یک روشنفکر چپ، با مزدوری تاریخ مصرف گذشته مانند محمد قوچانی تفاوت داشته باشد؟<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-8429282528358306295?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-30388007892712854572010-06-15T22:47:00.005+04:302010-06-20T00:43:04.622+04:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size:85%;">ما خود را به جهان چون صاحبان مکتبی مسلح به اصول نو عرضه نمی کنیم و نمی گوییم: این است حقیقت. در برابر آن سر تعظیم فرو آورید! ما اصول تازه ای برای مردم تشریح می کنیم که از خود جهان گرفته ایم. به مردم نمی گوییم: "پیکارهایتان را رها کنید، این پیکارها کودکانه اند، شعار حقیقیِ نبرد را ما به گوش شما می خوانیم" تنها کاری که می کنیم این است که به مردم نشان دهیم که در واقع به چه خاطر مبارزه می کنند. (نامه ی مارکس به روگه در سال 1843)</span><br /><br />چندین سال است که از امین قضایی به طور پیوسته مطالبی در حوزه های گوناگون (با گستره ای رشک برانگیز) خوانده ام. مقاله ی اخیر او با عنوان "<a href="http://guru.blogfa.com/post-118.aspx">وضعیت طبقه ی کارگر در تهران</a>"، اگر برای توجیه چرخش های سیاسی و تغییر جهت تاکتیکی گروهی از فعالان سیاسی نباشد، قرار است که تحلیلی از وضعیت طبقاتی ایران ارائه نماید. متأسفانه پذیرفتن گزاره های مطرح شده در این مقاله، می تواند به نتیجه گیری های عجیب و حیرت آوری ختم شود که معلوم نیست در تبدیل به تاکتیک و استراتژی، چه تراژدی و یا کمدی هایی را خواهند ساخت. پس لازم دیدم که به طور مختصر به برخی نکات درباره ی آن اشاره کنم. امیدوارم که زمینه ای برای تدقیق مباحث مطرح شده توسط استاد امین و خیلِ کثیرِ مریدان او فراهم آید.<br />نقطه عزیمت بحث امین، واژه ی طبقه ی متوسط است. واژه ای که به زعم وی برای پنهان نمودن این که طبقه ی کارگر در حال پی گیریِ اهداف بورژوازی اصلاح طلبان است ساخته شده و مورد استفاده قرار می گیرد. من با اصل جدال امین که واژه ی طبقه ی متوسط جعلی است کاملاً موافقم. اما استدلالی که وی در این مورد مطرح می کند تنها نوعی پاک کردنِ صورت مسأله بوده و حتی دلیلی که برای این جعل واژه می آورد را کاملاً بی معنی می دانم.<br /><br /><span style="font-size:85%;">واقعیت امر آن است که آنچه به عنوان طبقه ی متوسط در ذهن ما گنجانده اند ، اسطوره ای است که ایدئولوژیست های بورژوا پرورانده اند تا در پس یک تصویر مصرفی و ساده نگر از پرولتاریا، وضعیت معیشتی وخیم آنرا پنهان کنند. (وضعیت طبقه ی کارگر در ایران)</span><br /><br />چه کسی آن قدر احمق است که بخواهد با تغییر نام قشری از جامعه میزان درآمد آن ها و دیگر تبعات تعین طبقاتی شان را بهبود ببخشد؟! میزان حقوق و درآمد افراد حداقل در سیستم دولتی که تقریباً مشخص است. از این گذشته چه کسی است که تفاوت های کمیِ ناشی از تقسیم بندی طبقات به طور کلی و یا اقشار مختلف یک طبقه را نادیده گیرد؟<br />دانشِ میان مایه ی امین در زمینه ی علوم اجتماعی به همراه اعتماد به نفس بالایش کار را به جایی می رساند که وی خوانش کمی گرا و پارسونزی از وبر را به عنوان امری بدیهی پذیرفته و بدون ارجاع به متن اصلی وبر از آن استفاده نموده و کار نقد خود را ساده می سازد. برای دیدن تعریف وبر از طبقه به کتاب "دین، قدرت جامعه" ص. 208 مراجعه کنید. من با چهارچوبِ نظری وبر و در نتیجه تعریفِ او از طبقه مخالفم. اما بهتر بود امین برای جنگیدن با موضع وبر ابتدا می فهمید که او چه می گوید. اما استاد در این جا هم، تصویرِ شیر جنگل را بر صفحه ی دارتِ مبارک نصب نموده و مشغول نشانه گیری و شکار می باشند.<br /><br /><span style="font-size:85%;">ماکس وبر نیز که طبقات را با درآمد می فهمید، آنها (طبقه متوسط) را چیزی بین طبقات کارگر و طبقات بالادست تعریف می کرد.... طبقه براساس شیوه ی تولید تعریف می شود و نه هیچ چیز دیگری. (همان)</span><br /><br />متأسفانه دستگاه مفهومیِ امین که مانند بخش عمده ی دیگر روشنفکران چپ ایرانی دچار مرضِ لوکاچ زدگی مزمن است، تنها ساختار اقتصادی را به عنوان محل تعین طبقات می شناسد. بر اساس گزاره های لوکاچ در کتاب پرنفوذ تاریخ و آگاهیِ طبقاتی، طبقه در ساخت اقتصادی مادیت یافته و به صورت "طبقه ی در خود" در می آید و پس از کسب آگاهی طبقاتی و حضور در روبنا (ساختارهای سیاسی و ایدئولوژیک) به "طبقه ی برای خود" بدل می شود. یعنی آگاهی طبقاتی مرتبط با روبنا است و پس از اثر بر "طبقه ی در خود" آن را به طبقه ی برای خود بدل می سازد.<br /><br /><span style="font-size:85%;">او باید نه فقط "در برابر سرمایه" بلکه "برای خود" نیز به طبقه بدل شود، یعنی ضرورت اقتصادی مبارزه ی طبقاتی خود را به سطح اراده ی آگاهانه و آگاهی طبقاتی فعال و کارساز برکشد... مسأله ی او فقط این است که پیش از رسیدن به بلوغ عقیدتی، پیش از دستیابی به شناخت درست موقعیت طبقاتی و آگاهی طبقاتی هنوز چه رنج هایی را باید تحمل کند. (لوکاچ، 1378، ص. 200)</span><br /><br />دستگاه نظریِ امین با تقلیل اقتصادی به همراه پشتک وارو زدن بر سطوح انتزاع، دقیقاً از نوع ساده سازی های استالینیستی بوده که نمی تواند توضیح دهنده ی پیچیدگی های واقعیت انضمامیِ جامعه باشد. و آگاهیِ طبقاتی که با نگاه هگلی استاد لابد نوشته های ایشان و دیگر روشنفکران طبقه ی کارگر بوده قرار است این طبقه ی درخود را دگرگون سازد. اما بشنوید از استادی که همه را به مطالعه دعوت می نمایند، گیرم که با لحنی بسیار زننده و از خود متشکر.<br /><br /><span style="font-size:85%;">تنها چیزی که می توان براساس این تعریف طبقه ی متوسط خواند و آنرا از طبقه ی کارگر جدا، خرده بورژوازی است. اما واقعیت این است که این طبقه از نظر تعداد بسیار کم و از نظر نقش اجتماعی فاقد اهمیت است. با پیشرفته تر شدن شیوه ی تولید، از تعداد آنها هرچه بیشتر کاسته می شود.... وقتی رسانه های بورژوا و کمونیسم بورژوایی ، میلیون ها تن را که در خیابان ها به جمهوری اسلامی اعتراض می کنند، طبقه ی متوسط یا خرده بورژوازی می خواند آیا منظورشان این است که اکثریت آنها پیشه ور و مغازه دار هستند؟! حتی به سختی می توان با شنیدن این حرف جلوی خنده ی خود را گرفت. مشکل اینجاست که این کارشناسان بی سواد، درک درستی از طبقه ی کارگر و بورژوازی ندارند. (وصعیت طبقه کارگر در ایران)</span><br /><br />استاد امین در این جا نکته ای بسیار مهم را برای ما آشکار می سازد. ایشان نه تنها با واقعیت عینیِ جامعه سرمایه داری رو در رو نشده، که البته با طبع فلسفی ایشان این گونه هم سازگار است (به قول مارکس در ایدئولوژی آلمانی: فلسفه و مطالعه ی جهان واقعی همان نسبتی را با یکدیگر دارند که استمنا و سکس)؛ بلکه کل مباحث مطرح در میان اندیشمندان و مبارزان مارکسیست در قرن بیستم را هم زائد تشخیص داده و مطالعه نفرموده اند (لابد وحی منزل را در نیمه ی قرن 19 دریافت کرده اند). برای نمونه نگاه کنید به آثار پولانزاس، جسوب، اولین رایت و .... البته استاد امین با تعریف خود از طبقات جامعه سرمایه داری و خرده بورژوازی و بدون این که حتی زحمت مطالعه ی یک فرهنگ نامه مارکسیستی فارسی را هم بر خود هموار سازند به تفسیر مزخرفات رسانه های بورژوایی پرداخته و لابد لبخند می زنند. مانند این که نیوتون از صدای برخورد سیب بر سر خود بخندد و به جای قانون جاذبه، ریسه رفتن خود را مکتوب کرده و با افتخار به یادگار گذارد.<br /><br /><span style="font-size:85%;">بورژوازی طبقه ای است که از ارزش افزوده ی طبقه ی کارگر امرار معاش می کند. او می تواند یا مستقیماً سرمایه گذار باشد یا اینکه به سبب خدمتی که برای سرمایه دار انجام می دهد ، در این ارزش افزوده سهیم باشد مانند مدیران ، نظامیان ، بوروکرات ها و تکنوکرات های رده بالا و تمامی کسانی که در دستگاه های حکومتی برای حفظ سرمایه ی سرمایه داران به خدمت مقدس خود یعنی استثمار ، مشغول هستند. پرولتاریا ، طبقه ای است که نیروی کار خود را در اختیار سرمایه داران قرار داده و از حداقل مزد ناشی از نیروی کار خود امرار معاش می کند... تمامی اینها در یک نکته مشترک هستند. آنها نیروی کار خود را می فروشند و در ازای ان برای بازتولید خود ، مزد دریافت می کنند (همان)</span><br /><br />ببخشید! جسارتاً مگر قرار نبود که تعریف شما کیفی باشد؟ این رده ی بالا با چه معیار کیفی قابل سنجش است؟ مگر مدیر و تکنوکرات و بوروکرات مزد نمی گیرند؟ مگر نفرمودید که هر مزد بگیری کارگر است؟ پول که بو نمی دهد! (مارکس، سرمایه، ص. 139) پس چه چیزی است که مزد کارگر صنعتی را از مزد مدیرش متمایز می سازد؟ اصلاً این ها به کنار! تکلیف وکلا، پزشکان، نظامیان، آخوندها، استادان دانشگاه رانندگان تاکسی و هزاران قشر دیگر چه می شود؟ تکلیف سهام داران جزء چه می شود؟ تکلیف کار خانگی چه می شود؟ البته استاد در این جا مسأله را درست تشخیص می دهند و به طور مبهم اشاره ای به سطوح سیاسی و ایدئولوژیک می کنند هر چند با مزخرفاتی کمّی مانند "ذهنی تر" و "خدماتی تر"؛ اما همان ضعف های دستگاه مفهومی منجر به بیان گزاره های متناقضی که در بالا ذکر شدند می شود. ایرادات نظری بنیادینی که در اصل تعاریف استاد امین وجود دارند و ابزاری تحلیلیِ او را برای بررسی یک جامعه ی مشخص ضعیف می سازند در زمان رسیدن به واقعیت انضمامی است که خود را نشان می دهند. و استاد که به طور ضمنی به ضعف تئوریک خود پی برده با سیلی صورت خود را سرخ نگه می دارد تا خیل انبوه مریدان همچنان به رادیکال بودن او معتقد بمانند.<br />اشتباه دیگر امین، اهمیت دادن بیش از حد به تجربه ی زیسته ی خود و فلسفیدن بر مبنای آن است. حال که استاد موفق به کسب عنوان کارگر ذهنی برای خود (به عنوان برنامه نویس پروژه ای) شده کار را به جایی می رساند که کارگران ساختمانی را در وضعیتی بهتر به نسبت کارگران خدماتی و ذهنی قرار می دهد.<br /><br /><span style="font-size:85%;">آنها در محیط شرکت های خصوصی ، در سلسله مراتب اداری ، موقعیت بسیار فرودست و حقیری دارند و بیش از حتی کارگران ساختمان ، در محیط کار توسط کارفرمایان تحقیر می شوند. (همان)</span><br />و یا<br /><span style="font-size:85%;">من نیز مدتها در همین شرکت های خصوصی به عنوان برنامه نویس و گرافیست کار کردم . طی هفت سال ، ده شرکت مختلف را عوض کردم و چندین ماه حقوق نگرفته دارم و با پایان پروژه مجبور به تغییر شغل خود می شدم. نرخ استثمار از هشتصد درصد تجاوز می کرد. (همان)</span><br /><br />من هم مانند امین هیچ وقت کارگر ساختمانی نبوده ام اما در شرکت های نرم افزاری کار کرده ام. با این حال بعید می دانم که ایستادن زیر باران و آفتاب بر سر هر میدان، به انتظار یک روز کار سخت بدنی با دستمزدی بسیار پایین و تحمل فضای نا ایمن ساختمان سازی در ایران بدون بیمه و خدمات درمانی برای آسیب های جسمانیِ بسیار محتمل، در کنار تحقیرهای کارفرما، از کار مهندس نرم افزاری که برنامه می نویسد یا کارمندی که کار دفتری می کند بهتر باشد. در بهترین حالت این گزاره ی استاد را می توان به عنوان نوعی ننه من غریبم بازی و یا خود زحمتکش بینیِ مفرط تلقی نمود. تو خوبی!<br />استاد بالاخره فروتنی نموده و می فرمایند که چقدر خوانده اند:<br />تا آنجا که من خوانده ام، کمتر کسی است که در مورد پدیده ی تبعید کارگران از شهر چیزی نوشته باشد یا بدان اشاره ای کرده باشد. تنها گی دوبور در کتاب جامعه ی نمایشی و یا مانوئل کاستلز به آن اشاراتی کرده اند. با پیشرفت سرمایه داری و قطبی شدن جامعه حول دو طبقه ی کارگر و سرمایه دار، کارگران هرچه بیشتر به پیرامون شهر رانده می شوند و مرکز شهر هرچه بیشتر توسط سرمایه داران و مراکز تجاری آنها غصب می شود.<br />از دیدگاه های راستی مانند مکتب شیکاگو که بگذریم، خوب بود که استاد به معروف ترین مارکسیستی که در حوزه ی شهر کار کرده و در ایران هم کاملاً شناخته شده است اگر قابل بدانند رجوع می فرمودند. دیوید هاروی در کتاب شهری شدن سرمایه و با ترم هایی نظیر بازار کار شهری، جابه جایی فضایی مکانی، توسعه ناموزونِ جغرافیایی، انسجام ساختاری و رقابت در چهارچوب فضایی کار به صورت جامع تری به تحلیل فرایند های به حاشیه راندن فرودستان پرداخته است. البته باز محل سوال است که استاد با توجه به تعریفشان از طبقه ی کارگر چگونه ماعیت طبقاتیِ حداقل 8 میلیون ساکن بخش های مرکزی تهران را توضیح می دهند؟ آیا تمام این ها از بورژواها و خرده بورژواها تشکیل شده اند؟ اگر این گونه است و با توجه به این که استاد معترضان را طبقه ی کارگر تشخیص داده اند پس تکلیف شعارهای بالای پشت بام های تهران چه می شود؟! اگر نه پس تکلیف مزد به عنوان عامل تفکیک طبقاتی چه می شود؟<br /><br />بگذریم. به زودی در مورد طبقه ی کارگر ایران مطلب کامل تری خواهم نوشت. اما این جا تنها اشارات مختصری برای فتح باب می کنم. به گمان من برای شناخت مختصات طبقه ی کارگر به شناخت کار مولد و تعریف آن با توجه به پیشرفت تکنیک تولید درون شیوه ی تولید سرمایه داری نیاز داریم. مارکس کار مولد را این گونه تعریف می کند:<br /><br /><span style="font-size:85%;">از زمانی که آدام اسمیت بین کار مولد و نامولد تمایز قائل شد، دعوا بر سر این که چه چیزی کار مولد است و چه چیزی نیست ادامه دارد. منشاء این دعوا تحلیل جنبه های متفاوت سرمایه است. کار مولد فقط آن کاری است که سرمایه آفرین باشد.... کار تنها با تولید ضد خود مولد می شود. تنها کار مولد سرمایه (یعنی همان جدیت بیشتر در امر تولید ارزش اقتصادی بیشتر) کار تولیدی ست و هرگونه کار دیگری اعم از مفید و زیانمند برای سرمایه داری مفید نیست یعنی مولد نیست.... تا آنجا که به کارگر (به معنای دقیق کلمه) مربوط می شود شکلی از ثروتی که وی ایجاد می کند شکلی از ثروت مستقیماً مربوط به کار، یعنی سرمایه است. پس کار مولد آن است که مستقیماً بر سرمایه می افزاید. (مارکس گروندریسه، 1378، زیرنویس 14 ص.270 و 271)</span><br /><br />مارکس در این جا بر خلاف آدام اسمیت (ثروت ملل، 1357، ص. 269) حرفی از کالا به عنوان شرط مولد بودن کار نمی زند. یعنی نوازنده ای که برای کارفرمایش ارزش اضافی می آفریند به اندازه ی کارگر صنعتی کار مولد انجام می دهد. با این تعریف است که می توانیم کارگر را کسی بدانیم که کار مولد انجام می دهد. یعنی آن گونه که پولانزاس هم می گوید:<br /><br /><span style="font-size:85%;">در جوامعي كه به طبقات تقسيم مي شوند، نمي توان از«كارِ مولد» با مفهومي خنثي سخن گفت. در جوامعي كه به طبقات تقسيم مي شوند، آن كاري مولد است كه با روابط توليد شيوه ي مورد نظر يعني شيوه اي كه شكل مسلط و خاص استثمار را ايجاد مي كند، وفق دهد. توليد در اين قبيل جوامع، در آن واحد و همچون فرآيندي واحد، به معني تقسيم طبقاتي، استثمار و مبارزه ي طبقاتي است. (پولانزاس، 1975، ص. 20)</span><br /><br />و بر اساس این مسأله است که می توان به تعریف جامع پولانزاس از طبقه رسید:<br /><br /><span style="font-size:85%;">طبقات اجتماعي گروه بندي هايي از عوامل اجتماعي اند كه <span style="font-weight: bold;">عمدتاً ولي نه منحصراً</span> بوسيله جايگاهشان در فرايند توليد، يعني در حوزه اقتصادي، تعريف مي شوند. جايگاه اقتصادي عوامل اجتماعي نقش اساسي در تعيين طبقات اجتماعي ايفا مي كنند. اما نمي توانيم از آن نتيجه بگيريم كه اين جايگاه اقتصادي براي تعيين طبقات اجتماعي كافي است. ماركسيسم اعلام مي دارد كه اقتصاد در حقيقت در هر شيوه توليد يا شكل بندي اجتماعي نقش تعيين كننده اي را دارد؛ اما سياست و ايدئولوژي (روبنا) نيز نقش بسيار مهمي را ايفا مي كنند. در واقع هر گاه ماركس، انگلس، لنين و مائو طبقات اجتماعي را تحليل مي كنند، بدون اين كه خود را فقط با معيارهاي اقتصادي محدود نمايند، صريحاً معيارهاي سياسي و ايدئولوژيك را در نظر دارند. (پولانزاس، 1975، ص. 14)</span><br /><br />و باز بر همین اساس است که می توان به مسأله ی مزد پرداخت:<br /><br /><span style="font-size:85%;">اين مزد نيست كه از نظر اقتصادي طبقه ي كارگر را تعريف مي كند: مزد شكلي است از توزيع توليد اجتماعي كه با روابط بازار و اشكال قرارداد ناظر بر خريد و فروش نيروي كار، مطابقت مي كند... اختلاف دستمزد بيش از ساير نابرابري هاي اجتماعي مقياسي تك خطي، پلكاني پيوسته و همگون، با يا بدون پاگرد، كه افراد و گروه ها بر آنجا گرفته باشند، بعضي گروه ها در سطحي بالاتر و بعضي ديگر در سطحي پايين تر نيست: اختلاف دستمزدها بيشتر معلول موانع طبقاتي است. (پولانزاس، 1975، ص. 20)</span><br /><br />جمع بندی کنیم. من نمی دانم چپ هایی که امین می گوید "کارگران را تنها در ایران خودرو و شرکت نفت خلاصه می کنند" چه کسانی هستند. این تعریف خشک از کار مولد و طبقه ی کارگر، تنها در آثار مندل و تروتسکیست های دیگر (فارغ از درست یا نادرست بودن آن) ممکن است یافت شود. اما استاد امین با تعریفی که از طبقه ی کارگر می دهد تمام نقد های رفقای قدیمی ترش را در نقد پوپولیسم و خلق گرایی در دهه ی 60، دود می کند و به هوا می فرستد. پس، همان طور که شارلاتانی مانند سازگارا با طبقه متوسط خواندنِ تمام معترضان نمی تواند ماهیت یک جنبش را مصادره نماید، استاد امین هم با کارگر خواندن همه، نخواهد توانست تغییرات تاکتیکی خود یا رفقایش و مواضع فصلیِ آن ها را توجیه نماید.<br />نکته ی آخر این که، من تا به حال تصور دیگری از امین قضایی داشتم. لابد به این دلیل که در حوزه هایی می نوشت که من نمی دانستم یا بضاعتم اندک بود. این حرف به این معنا نیست که من در این حوزه ادعای خاصی دارم. اما آن قدر می دانم که بفهمم امین قضایی چه می نویسد و گزاره هایش چه تناقضات فاحشی دارد. بحث بر سر این است که اگر تمام مقالات استاد در حوزه های دیگر نیز به بی مایگیِ این نوشته باشد، باید به حال روشنفکران طبقه ی کارگر ایران تأسف خورد. امین قضایی بسیار کوشا و پرکار است. مترجم خوب و با هوشی است و قلم بسیار زیبایی داشته و این مزیت را دارد که مکتوب است و نه شفاهی؛ اما کاش دوستان بهتری داشت که نمی گذاشتند هر مزخرفی را به عنوان رویکرد رادیکال مارکسیستی منتشر نماید.<br /><span style="font-weight: bold;">پادشاه لخت است!</span><br /><br />پ.ن.1: متأسفم که برخی از دوستان موضوع این مقاله را شخص امین قضایی درک کردند. من با امین آشناییِ نزدیک ندارم که بخواهم در موردش حرفی بزنم. سلام و علیکی از قبل بوده که از طرف من هنوز هم باقی است! اما پدیده ی امین قضایی مشتی نمونه ی خروار از وضعیت روشنفکران ایرانی است. من با این پدیده مشکل دارم و با تیزی و تندی هم نقدش می کنم. 150 سال است که به دلیل تعارف های مسخره ی ایرانی، نتایج این زیاده گویی ها، خوشبینی ها و حماقت ها را در حوزه های مختلف به صورت کمدی و تراژدی دیده ایم. بی سوادی، به دنبال مد روز بودن و خود بزرگ بینی و انتقال کاریکاتوریِ اندیشه های مدرن به ایران، چیزی نیست که بتوان از نتایجش با لاپوشانی عبور کرد. و من هم در حوزه ای که کار می کنم و تا جایی که می توانم آن را نقد خواهم کرد. <br />پ.ن.2: دوستان اخلاق گرا! وجدان های آسوده ی خود را با خواندن مطالب این وبلاگ نیالایید! به اندازه ی کافی مطالب دلخواه خود را، گیرم که یا آه و ناله باشد و یا همه چی آرومه، در جاهای دیگر خواهید یافت. منت گذاشته و نصایح خود را برای خود نگه دارید! امیدوارم که در میدان جنگ یا چیزی شبیه آن به حرفهای خود نخندید!<br />پ.ن3: من تا جایی که توانستم به طور مستدل تناقضات بحث امین را نشان دادم؛ گیرم که با چاشنی طنز. نمی فهمم تلقی شما که این نوشته را نقد نمی دانید از نقد چیست؟ طنز تند این نوشته برای این است که گریه نکنیم! بیشتر نوعی خنده ی هیستیریک است. اگر جوابی برای بحث ندارید اما جزء حلال زاده هایی هستید که هنوز اصرار بر دیدن لباس های زیبای پادشاه دارند، یا ارادتتان به استاد اجازه نمی دهد که بپذیرید آن چه را که می خوانید؛ لزومی ندارد که به در و دیوار بزنید. به قول گروس: تفنگت را بردار و حرفت را راحت بزن!<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-3038800789271285457?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-23353199080123310182010-06-12T00:42:00.004+04:302010-06-12T00:52:17.933+04:30<div style="text-align: justify;">سلام شیوا! دیشب خوابت را دیدم. راستش مشغول نوشتن چیزکی بودم برای امروز که تولدت است. اما از کار در نمی آمد. خوابم برد. خواب دیدم که آزاد شده ای. محکم بغلت کردم و گفتم کی؟! گفتی امروز صبح و با خودم فکر کردم که پس برای همین بوده که نوشته های دیشبم تراش نمی خورد و به پایان نمی رسید.کلی حرف زدیم. حال همه را می پرسیدی و بر خلاف دفعه ی قبل، مدام در فکر نمی رفتی و بی هوا ساکت نمی شدی. همان شیوای شیطان و سرزنده ی پیش از آن خردادِ کذایی شده بودی...<br /></div>بیدار که شدم، جز تکه پاره هایی از شعر چیزی نمانده بود. و تو هنوز آزاد نشده ای و جمعیت دفاع هزار مشکل دارد و شهر آشوب است....پنج شنبه بیستم خرداد نحس هشتاد و نه.<br />پ.ن: امروز برای تبریک تولدت به خانه تان رفتیم. پیشتر گفته بودم که با یادت شجاع می شویم. اما یادم رفت که بگویم هر بار که مادرت را می بینم انگار که تمام خاطرات بودنت برایمان زنده می شود. به مادرت هم مانند خودت افتخار می کنیم رفیق.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/TBKZbZ7yLqI/AAAAAAAAADw/TlJluydrXNY/s1600/1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 272px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/TBKZbZ7yLqI/AAAAAAAAADw/TlJluydrXNY/s400/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481612392560471714" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/TBKaFvmyNqI/AAAAAAAAAEA/W2HhYl6m61U/s1600/2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 348px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/TBKaFvmyNqI/AAAAAAAAAEA/W2HhYl6m61U/s400/2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481613119932479138" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-2335319908012331018?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-70985665372510130652010-05-21T17:15:00.004+04:302010-05-23T22:28:51.971+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />دخترک کبریت فروش،<br />کبریت دارد.<br />نترس!<br />بمبِ ناپالم که ندارد.<br />بمب اتمی هم،<br />بمب هیدروژنی،<br />بمب مغناطیسی وُ<br />هیچ بمبِ تخمیِ دیگری هم که ندارد!<br />کبریت دارد!<br />حالا هزاران هم که باشند دخترانِ کبریت فروش،<br />نمی توانند دنیایتان را به آتش کشند!<br />نهایتاً در حرکتی مدنی و کاملاً عاری از لولویِ خشونت<br />خود را به آتش خواهند کشید.<br />نترس!<br />....<br />"400 میلیون کودک کار در سراسر جهان داریم."<br />"با 9 دلار در سال می توان از مرگ و میر کودکان بر اثر نبود امکانات بهداشتی جلوگیری کرد."<br />"با 3 هفته هزینه ی نظامیِ دولت های جهان می توان تمامی کودکان جهان را از حداقل امکانات بهداشتی برخوردار نمود"<br />....<br />خونِ تمامِ فرودستان،<br />طوفانِ نوح هم که به راه بیاندازد،<br />من تخته پاره ای از عرفان خواهم جست وُ<br />نجات خواهم یافت.<br />حال یا به روش سنتی:<br />خر منم، گاو منم بنده ی پر تاب منم<br />نور توئی، سور توئی حاجی نگهدار مرا!<br />یا به روش مدرن:<br />هووووووووووو<br />عوووووووووووود<br />مننننننننننننننننن<br />خررررررررررررررررررررررر<br />خلاصه که این جوری ست...<br />تخته پاره ای خواهم جست.....<br />از زمان مغول تاکنون....<br />می ترسم...<br />من کبکِ کوچکی در این جهان شلوغم<br />برف هم که نبارد سرم را در هر گهی که دمِ دست یا مدِ روز باشد<br />پنهان خواهم نمود.<br />*****<br />افسانه؟<br />چرا این قدر حقیقتی؟<br />لعنتی!؟<br />انگشتهایت بریده اند؟<br />کدام قطار تو را دزدید؟<br />به کدام سو می رفت با بارِ انگشتانت؟<br />....<br />پنبه جایِ انگشت هایِ دستکشت می گذارم...<br />دست بر قلبت می کشم...<br />می چرخانمت<br />می بوسمت<br />انگشتهایت پیش من نیست!<br />...<br />نمی توانی ستاره ها را نشان دهی<br />سه تار بزنی<br />اغوا کنی...<br />حتی گشت ارشاد هم نمی گیردت!<br />هیچ کس عروسکی ناقص را دوست ندارد.<br />آن هم عروسک ناقصی افغان!<br />آن هم عروسک ناقص افغانی سیاه!<br />سیاه!<br />بی هیچ کرم و سولاریوم!<br />افسانه؟<br />****<br />آهان!<br />به تو گفته ام؟!<br />من خیلی خاص هستم!<br />گشت ارشاد هم مرا گرفته است.<br />دو بار!<br />برای بلندیِ مو<br />برای کوتاهیِ مانتو<br />هیس!<br />گوشت را بیار نزدیک!<br />موبایلت را خاموش کن!<br />....<br />من حتی شورت سبزی هم پوشیده ام!<br />یا تی شرتِ چه گوارا! <br />هیس!<br />من چند عکس یادگاری با سطل آشغال های سوخته دارم!<br />- البته صورتم را پوشانده ام!<br />راستی به تو گفته ام؟<br />که روزی تمام فال های دخترک فال فروشِ خوشگلی را خریده ام؟<br />***<br />غزه به درک<br />و لبنان<br />حتی کردستان!<br />ترکمان صحرا وَ<br />بلوچستان...<br />زنده باد تهران!<br />تهران...تهران...تهران<br />****<br />سینه هایت را عمل کن!<br />پلاستیکی شو!<br />کونت را!<br />لبهایت را!<br />غریبه نباش! آشنا شو! آشنا!<br />به درک که افسانه انگشت ندارد<br />به درک که ساز نمی تواند بزند و ستاره را...<br />به درک! درک! درک!<br />هنر برای هنر است!<br />و فقر برای فقیران!<br />جمهوریِ ایرانی می خواهید؟<br />ریدم به این ایران!<br />***<br />آن مرد اسب آمد.<br />این زن الاغ رفت.<br />من یک طویله ی کاملم!<br />و کشتیِ نوح این بار چه خالی خواهد بود...<br /><br />پ.ن: افسانه 7 سالش است! خواهرِ شبانه است.<br />پ.ن.2: مخاطبِ این نوشته ها خودم هستم! به شما بر نخورد. کوتوله و الاغ و هر زهرمار دیگه ای هم من هستم.<br />پ.ن.3: تو خوبی!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-7098566537251013065?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-13535473862534128282010-05-02T00:03:00.002+04:302010-05-02T00:09:05.653+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />تو هم گهِ خاصی نبودی!<br />اصلاً مگر می شود گهِ خاصی بود؟ -با این همه فست فود و سیستم های پیشرفته ی فاضلابِ شهریِ همگانی<br />اصلاً<br />اصلاً مگر می شود چیزِ خاصی بود؟ -در این عصرِ پرشکوهِ جهانی سازی!<br />چه انتظار بی شرمانه ای!<br />...<br />می خواستی<br />از نردبان ترقی به بالای این مهِ همگانی صعود کنی<br />با ساعت سواچ و تی شرت یونیسف و کریس دی برگ و تحصیل و چند کلمه محاوره ی انگلیسی.<br />با چند آکورد گیتار و خشم های طوفانیِ چند ساعته.<br />با مهاجرت، با تفریحات چند روزه!<br />با خلیجِ همیشه فاشیستی!<br />با ژست های آنارشیستی!<br />می خواستی...<br />اما با وزنه های سربی که نمی شد مسابقه داد.<br />آن هم مسابقه ای جهانی! با نردبان هایی آنچنانی! با رقبایی همگانی!<br />جهانی...<br />جهانی...<br />چه جهانی!<br />چه<br />جهانی!!!<br />باید سبک می شدی.<br />سبک می شدی از<br />تمام فرودستان<br />کودکان کار، کارگران، زنان، دانشجویان<br />و هر ...ان دیگری که وجدانت را سنگین کرده بود.<br />باید رها می شدی. همه می گفتند!<br />باید رها می شدی. رها می شدی رها می شدی....<br />رها شدی!<br />طوری هم نشد که<br />هنوز هم خوب که مست شوی<br />می توانی با این وزنه های قدیمی<br />یه قل دو قلی بازی کنی!<br />غرغری کنی، عری بزنی، افسرده شوی، پزی بدهی، عاشق شوی، روشنفکر شوی، اغوا کنی، اغوا شوی،<br />کنی، شوی، کنی، شوی، کنی، شوی، کنی، شوی...<br />***<br />بالا رفتی..<br />بالا!<br />بالاتر<br />بالاتر از <span style="font-style: italic;">بالاترین</span><br /><span style="font-style: italic;">بالاترینِ </span>انقلابیون خفن! انقلابیونِ (کلیک کلیک، زر زر، نترسین نترسین)<br />اما آن بالاها هم<br />چیزِ خاصی منتظرت نبود.<br />سرزمینِ فرصت های طلایی ات، شهربازیِ پینوکیو بود.<br />زنده گی، زنده گی، زنده گی<br />زندگیِ<br />Life’s good!<br />پینوکیو؟<br />پینوکیو هم نبودی بدبخت!<br />که فرشته ی مهربانی یا حتی فاحشه ای شرمگین داشته باشی تا برت گرداند.<br />برت گرداند؟<br />هه! زرشک!<br />کجا برت گرداند؟<br />کجا؟<br />جایی برای برگشتن نیست.<br />***<br />وزنه های سربیت را که باز کردی،<br />باد به همه جا بردت.<br />اوایل شیرین بود. شیرین می زدی وُ<br />توریست خوشبختی شدی.<br />مارکوپولویی که راهِ استعمار را هموار می کرد.<br />میتی کومانی که همه ی سرکشان را<br />به نام حاکم بزرگ<br />(خیلی بزرگ!)<br /> سرکوب می نمود.<br />و یا نل و یا هاج، زنبوری بدبخت!<br />اولش شیرین بود.<br />اولش<br />سبک شده بودی و همین جور مثل بادبادکی که بندش را از تمامِ بدبختی های زمینی گسیخته، چرخ چرخ می زدی.<br />بعد کم کم غباری شدی مثل هزاران ذره ی چرخانِ دیگر<br />بچرخ! بچرخ! بچرخ!<br />بچرخ...<br />بچرخ تا بچرخیم....<br />***<br />هی! یادت هست؟<br />تمامِ خوشیِ ما دهه شصتی ها<br />کودکی نگران بود<br />که سیزیوف وار، سلول کوچکش را می پیمود و برمی گشت.<br /> ((بق بق بق بق بق، بق بق بق بق بق، بق بق بق بق بق، بق بق بق بق بق...))<br />و پرده که بالا می رفت؛------برنامه ی خردسالان!<br />پسرک و ما از شادی می پریدیم هوا<br />و چند سال بعد، در خالیِ سیاهیِ پشتِ پرده، با مغز زمین می خوردیم.<br />مردمکان چشمانمان، گشوده می ماند<br />می ماند می ماند می ماند و به هیچ نوری واکنشی نشان نمی داد<br />نورِ خورشید که نه، حتی همین چراغ قوه های معمولی<br />تا دستِ آخر در اداره ای یا بازاری و یا زهرمارِ دیگری زنده به گور شویم.<br />***<br />برای باورِ زنده بودن،<br />به نصیحت هالیوود، به صدای قلبت گوش دادی.<br />تکرار مسخره ای که به زندگیِ مدرن جهانیتِ خوب می آمد..... خوب!<br />می دانی؟!<br />تو هم، گهِ خاصی نبودی!<br />می ترسم.<br />نگاهت که می کنم از نزدیک،<br />تصویرِ ابلهِ درون چشمانت می رماندم....<br />مردمکانِ گشاده ات در انتظار چیست؟<br />می دانی؟!<br />...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-1353547386253412828?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-62639310062447521672010-04-25T01:07:00.001+04:302010-04-25T01:27:29.376+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;">رسیدن به رهایی واقعی تنها در جهان واقعی و با وسایل واقعی ممکن است... آزادی عملی است تاریخی، نه عملی ذهنی.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-6263931006244752167?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-3738051969471676012010-04-14T23:16:00.000+04:302010-04-14T23:25:24.921+04:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;">من خوشحالم. من بازیگرم. چون چشمهایم رنگی، یا لنزم خوشرنگ است؛ "حالا بی ربط یا با ربط. حالا با شما یا بی شما!"<br />من خوشحالم. من سفیر حسن نیت هستم. من یونیسف هستم. من تی شرت و کارت پستال و همایش و سخنرانی هستم. من آرایش می کنم و روی جلد زردترین مجله ها به شما لبخندهای سرخ می زنم. من با کودکان کار عکس یادگاری می گیرم. من حسن نیت خود را از حلقوم بچه های کار بیرون می کشم و به زورِ عکس و آرایش به خوردِ شما می دهم.<br />من خوشحالم. من خوشگلم. کنار این همه زشتی که بنشینم، زیباتر دیده می شوم. من می توانم آفتاب بگیرم و برای شما از صورت های آفتاب سوخته ی کودکان قصه ها تعریف کنم. من می توانم حتی جایزه صلح نوبل بگیرم و همه ی دنیا را بچرخم تا خودم هم باورم شود که لابد خبری است. اصلاً من هم خوشگلم هم روشنفکرم! من بازیگرم و هیچ کاری به این بازار آشفته ندارم. من سفیر یونیسف هستم. من می دانم که چقدر کودکِ بی کودکی وجود دارد و برنامه ریزیِ دقیقی برای گرفتن عکس یادگاری با همه ی آنها دارم.<br />من خوشحالم. من خیلی مفید هستم. من تأثیر زیادی در حل مشکلات بشریت دارم. من با همه ی مشکلات بشریت عکس یادگاری دارم. من در دو هزار سال آینده شاید مشکلات بشر را کم کنم. کم نشد هم آسمان که به زمین نیامده است. من ماهی نیستم. من ماهی گیریم. من کار خیر می کنم. من سازمان ملل هستم و با شاخ زیتون و کبوتر، تمام عقاب ها را می ترسانم. اگر نترسیدند هم طوری نشده است؛ حداقل، عقاب ها را می خندانم. عقاب خنده رو بهتر است یا عبوس؟ جلاد اخمو بهتر است یا شوخ و شنگ؟ <br />آی مردم! شما هم خوشحال باشید! ببینید این کودکان را کنار من! نمی بینید؟ به جهنم! مرا ببینید دست کم! من بازیگرم! من صلح ام! من یونیسف ام! من مهتاب کرامتی هستم. من خوشحالم و همه چیز آرام است!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-373805196947167601?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-3615920875406410892010-04-06T01:12:00.002+04:302010-04-08T00:34:21.933+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;">نمی دانم<br />این آب های سبز و سیاه<br />که از جزیره ات جدایم کرده اند<br />به کجا می ریزند...<br />نمی دانم<br />با آدم خواران جزیره ات چه می کنی؟<br />می خواهم به همان شکوفه فکر کنم<br />که از کنج سیمانیِ اتاقکت رویاندیش<br />یا<br />به؟<br />به...<br />به تیرهای خلاصی که خلاصم نمی کنند.<br />****<br />گام های لرزان ما<br />محاط در ترس هایمان مانده<br />و تو را تنها<br />دیوارهای سرد باز می دارند.<br />هی رفیق!<br />رفیقِ دور و دیر<br />با یادت، شجاع می شویم...<br />می دانم<br />که از بی چیزترینِ چیزها<br />همه چیز می سازی.<br />می دانم که به فرمانت می آیند<br />آب و ماهی و آینه<br />می دانم اما<br />این سفره ی قدیمیِ بی نانِ ما<br />هفت سین می خواهد.<br />هفت سینِ لعنتی!<br />گیرم که سرود و سراغ و حتی صدا هم حساب باشند.<br />گیرم که در آن بی هوایی،<br />ماهیِ سرخی هم باشد.<br />گیرم که<br />...<br />نه!<br />نمی گیرم!<br />بگذار به همان شکوفه فکر کنم<br />که می دانم...<br />می دانم!<br />رویاندیش.<br />از سردترینِ سیمان ها<br />سیمان های خاکستری<br />خاکستری دیوارها<br />دیوارهای امن نه!<br />سردترین دیوارهای ناامنی.<br />می دانم!<br />رویاندیش.<br />عطرش می آید از دوردست ها<br />از فرازِ آب های سیاه و سبز<br />که نمی دانم به کدام قبرستان و ناکجاآباد می ریزند...<br />عطرش می آید.<br />عطر شکوفه هایت<br />شکوفه های پایداری و پیروزی<br />دیرگاهیست<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">شیوا! </span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-361592087540641089?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-56578961458267141592010-01-28T23:25:00.005+03:302010-02-01T21:58:06.546+03:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/S2Hx4LPtC9I/AAAAAAAAADo/ol74HQLjmhs/s1600-h/IMG_0445.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 204px; height: 306px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/S2Hx4LPtC9I/AAAAAAAAADo/ol74HQLjmhs/s400/IMG_0445.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431888572979153874" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" style="text-align: justify;">جبار، کودک کار و عضو جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان، برای <span style="font-style: italic;">سعید جلالی فر</span> نامه ای نوشته که امروز به دستم داد. خواندمش و مبهوت مانده بودم که چه بگویم. می دانست که در بندش کشیده اند. تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که بگویم: جبار جان خوشحالم که دوستی مانند تو دارم. و عمو سعیدت چه پر سعادت است که تو برایش این گونه نوشته ای...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">دل تنگی</span><br />با دلتنگی ها چه می توان کرد؟ دل تنگی برای کسانی که خیلی دوستشان داری. کسانی که الگوی تو برای درست زندگی کردن هستند. آیا می شود روزی را بدون دیدن چنین انسان های واقعی که هر چه در توان دارند برای کمک به هم نوعان خود می گذارند بدون این که چیزی بخواهند سپری کرد؟<br />امروز من به دنبال کسی می گردم که خیلی دلم برایش تنگ شده است. در حیاط مدرسه که نیست. داخل کلاس ها را هم گشتم پس کجاست؟ به دفتر می روم آن جا را هم می گردم ولی او نیست. زمان می گذرد امروز چند روز بعد از آن روز است. من به مدرسه آمده ام و به دنبال کسی می گردم که ملکه ی ذهن من شده ولی او را نمی یابم. از یکی از دوستان خوبم خبری می شنوم. خبری که منو از گشتن باز می داره. دیگر، گشتن فایده ای نداره و باید منتظر بود. زمان می گذرد خیلی هم سریع می گذرد. امروز روز دیگری است که من باز هم دوست دارم انتظار نیز پایان پذیرد. اما این گونه نیست. حال من داخل آشپزخانه هستم. به اون پایین نگاه می کنم بغل یخچال به بالا نگاه می کنم اون بالا هیچ ابری نیست این پایین تو نیستی.<br />این زمان نه می ایستد و نه عقب می آید و فقط در حالِ گذر است. امشب دیگر فرق کرده است و بر شدت دلتنگی ها افزوده شده است. شنیده ام پرنده ای که به سوی آسمان آزادی در حال پرواز بوده به دام افتاده و پر و بالش را شکسته اند. تو او را می شناسی چون هدفش با تو یکی بود.<br />راستی از تو بعید بود که تنها بذاری ما را عمو سعید.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-5657896145826714159?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-8395133915935204622010-01-03T18:19:00.001+03:302010-01-03T18:32:04.256+03:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;">تفاوت تلقی از کودکان و در نتیجه برخورد با کودکان در میان اقشار و طبقات مختلف واضح و آشکار است. در حالی که کودکان طبقه ی متوسط از توجه متعهدانه ی والدین برخوردارند و هر مسأله ای که مربوط به آن ها باشد مهم تلقی شده و بخش ویژه ای در زندگی والدین اشغال می کند، در دهک های پایینیِ جامعه کودکان یا محروم از این توجه بوده و یا برای کسب آن باید درخواست کنند (لارو، 2003، 83). این مسأله در ترکیب با دستگاه های ایدئولوژیک دولت (د.ا.د) و مهم ترین آن ها یعنی دستگاه آموزشی تشکیل دهنده ی مکانیزم اصلی در تفکیک کار یدی و فکری در آینده و تعیین نقش اجتماعی کودکان است. دستگاه آموزش از مهدکودک بر کودکان تمامی طبقات سیطره دارد. یعنی انسان ها در آسیب پذیر ترین دوره ی زندگی شان، در دوره ای که تفکر نقاد و توان ارزیابی بسیار ضعیف اند، تحت سیطره ی کامل خانواده و مدرسه قرار دارند.<br /><blockquote></blockquote>به او «کارداني» هایی در لباس ايدئولوژي مسلط (زبان فرانسه، حساب، تاريخ طبيعي، علوم، ادبيات)، و يا فقط ايدئولوژي مسلطِ ناب (اخلاق، تعليمات مدني، فلسفه)، را حقنه مي کند. در دور و برِ شانزده سالگي، توده عظيمي از کودکان از دايره تحصيل به «حوزه توليد» افکنده مي شوند: اينان کارگران و خرده دهقانان اند. بخش ديگري از نوجوانان آموزش پذير به راه خود ادامه مي دهند، و به هر تقدير کمي پيش رفته و از پا در مي آيند و پست هاي مستخدمينِ کوچک و متوسط دولت، کارکنان، کارگزاران کوچک و متوسط و مشاغل خرده بورژوایي از هر نوع را اشغال مي کنند. بخش آخر به انتهاي راه مي رسند و به نيمه بيکاريِ روشنفکرانه فرو مي روند، و يا «کارگردانان فکريِ کار جمعي» را تشکيل مي دهند. و علاوه بر آن عاملينِ استثمار (سرمايه داران، مديران)، عاملينِ سرکوب (نظاميان، مأمورين پليس، سياستمداران، کارمندان عاليرتبه و غيره) و کارگزارانِ حرفه اي ايدئولوژي (يعني وعاظ گوناگون که اکثراً قلباً «بي خدا» هستند) را تشکيل مي دهند.<br />هر گروهي که در اين راه از پا مي افتد، عملاً صاحب آن ايدئولوژي است که مناسب نقش او در جامعه طبقاتي است: نقش فرد استثمار شده (صاحب «وجدان حرفه اي»، «اخلاقي»، «مدني»، «ملي»، و غير سياسي کاملاً «پرورش يافته»)، نقش عاملِ استثمار (که بايد بتواند به کارگران دستور دهد و با آنها حرف بزند، و اين همان «روابط انساني» کذائي است)، نقش عاملينِ سرکوب (که بايد بتوانند فرمان دهند و بي چون و چرا به انقياد در آورند و يا در لفاظي عوامفريبانه سياستمدارانه يد طولايي داشته باشند)، و يا نقش کارگزاران حرفه اي ايدئولوژي (که بايد بتوانند با هر فرد با احترام، يعني با تحقير، تهديد و تحميق در خور او، رفتار کنند، و اين رفتار را با بزک اخلاق، فضيلت، «تعالي » ، مليت، نقش جهانيِ فرانسه و غيره بيآرايند). (آلتوسر، 1971، ص.155)<br /><blockquote></blockquote>بازماندگی از فرایند تحصیل یکی از مهمترین دلایل ورود زود هنگام به کارهای ساده و یدی است. بوردیو با پرداختن به نظام آموزش فرانسه به خوبی نشان می دهد که چگونه این دستگاه ایدئولوژیک در تخصیص نقش های آتیِ کودکان مؤثر بوده و با فیلترهای چند مرحله ای در هر دوره بخشی از نیروی کار لازم برای بازتولید کلی نظام اجتماعی را فراهم می آورد. در ایران نیز تفاوت ارزشی بسیار آشکاری میان هنرستان های فنی و حرفه ای و دبیرستان ها وجود داشته و فیلتری به نام کنکور ضمن تصفیه ی نوجوانان، به نظامی کامل از ارزش گذاری های آتی شکل می دهد. بوردیو با فراهم آوردن بستر نظریِ مناسب، زمینه را برای درک اثر جایگاه طبقاتی در زندگی اجتماعی فراهم آورده است. وی با تمرکز بر تضاد، تغییرات و نابرابری های نظام مند در جامعه، رابطه ی پویایِ ساختارها و سوژه ها برجسته می سازد. بوردیو نشان می دهد که افراد در جایگاه های اجتماعی مختلف، به شیوه های متفاوتی اجتماعی می گردند. این اجتماعی شدن تعیین کننده ی آن چیزهایی است که این کودکان امروز و بزرگسالانِ فردا در آینده چه چیز هایی را طبیعی و مناسب می دانند (وی آن را عادت واره می نامد). همچنین، این تجربیات پیشین شکل دهنده انواع منابعی (سرمایه ها) است که افراد در مواجهه با چیدمان های نهادیِ مختلف (میدان ها) در جهان اجتماعی از آن ها استفاده می کنند(لارو، 2003، ص. 275). نظام اجتماعی یکی از مهمترین بخش ها در ساختن فرایند اجتماعی شدن افراد است. <br /><blockquote></blockquote>نظام آموزشی، گاه با نوعی خشونت روانشناسی بی حد و حصر، قضاوت های کلی و احکام غیر قابل نقضی را تحمیل می کند که تمام دانش آموزان را در یک سلسله مراتب با معیار واحد رده بندی می کند –معیاری که امروزه تحت سلطه ی رشته ی ریاضی است. کسانی که از این قافله عقب می مانند، با معیار هوش، معیاری که اعتبار آن به صورت جمعی به رسمیت شناخته شده و اثبات گردیده است، و بنابراین به لحاظ روانشناسی هم غیر قابل بحث می نماید، محکوم می شوند. برای چنین طرد شدگانی، به منظور کسب یک هویت موقت، چاره ای نمی ماند جز وداعی ناگهانی با نظم تحصیلی، نظم اجتماعی، یا چنان که این هم مشاهده شده است، بحران روانی، یا حتی بیکاری روحی یا خودکشی (بوردیو، 1381، ص. 69).<br /><blockquote></blockquote>در نهایت، افرادی که در سن کودکی به جای کسب مهارت های زندگی و آموزش دیدن، جذب بازار کار می شوند در بزرگسالی با احتمال بیشتری در معرض آسیب های ناشی از خلافکاری، اعتیاد و .. قرار می گیرند. ماشین سرمایه داری که به کار کودکانه و دستان ظریف آن ها در کودکی احتیاج داشت، با بی مصرف شدن آن ها، این کودکان را در مقابل آینده ای نامعلوم، تنها می گذارد.<br /><blockquote></blockquote>به محض آن که این پسرها بزرگ تر از آن شوند که این کار کودکانه را انجام دهند، یعنی در نهایت در حدود 17 سالگی، از چاپخانه ها اخراج می شوند. آنان آماده ی انجام کارهای خلاف می شوند. تلاش های متعدد آنان برای یافتن کار به دلیل نادانی، ستیزه جویی و انحطاط جسمانی و ذهنی شان بی نتیجه باقی می ماند (مارکس، 1386، ص.522)<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-839513391593520462?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-61251228858489886012009-12-15T01:15:00.003+03:302009-12-15T01:21:52.350+03:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">سوال های کودکان کار را کی جواب می دهد؟</span><br />جواد تنها<br /><br />آسمان کودک کار آبی نیست و در آن هیچ اثری از ماه و ستاره نیست این آسمان فقط خورشید دارد و بس. خورشیدی بی نهایت سوزان، خورشیدی که تن وی را تا ریشه می سوزاند. و حال او سرش را بالا می گیرد و داد می زند:<br />ای دنیا این چه وعض زندگی من است. که تو برایم ساخته ای، مگر من چه کرده ام؟ به من بگو گناه من چیست؟ من جواب می خواهم، من جواب می خواهم؟ اینک فکرم بکار افتاده است. من دیگر فهمیده ام و می بینم که بر من چه می گذرد. من می خواهم گناهم را بدانم تا دلیل گناهم را بگویم. منی که هیچ وقت فکر نکرده بودم که چرا هنوز درست نمی توانستم حرف بزنم اما در فال فروشی استاد بودم؛ چرا هنوز نمی دانستم دست راست و چپم کدامه ولی می دانستم کدام رهگذر آدم مایه داریه، کدام خسیسه، کدام بداخلاقه و.... چرا من اولین جمله هایی که نوشتم فال و آدامس بوده.<br />چرا خواب های من مانند خواب های دیگران نیست. چرا من خواب ترسناک بهزیستی را می بینم در حالی که بعضی ها از بهزیستی به اندازه ی یک کلمه می دانند نه بیشتر. خواب هایی که بیشترشان به واقعیت مبتلا می شود و شده است. چرا من... سوال های کودک کار از دنیا با چرا شروع می شه و هیچ پایان و جوابی نداره و دنیا همیشه در مقابل این سوال ها خاموش مانده است. حالا او قصه ی وحشتناک کودک کار را برای دنیا توضیح می دهد:<br />شبی بسیار سرد یکی از همنوعان خود را دیدم که در یکی از خیابان های آریاشهر در گوشه ای به دیوار تکیه داده بود و سخت می لرزید و دندانهایش روی هم می خورد. اون یک فال فروش بود با سنی بسیار کم. از ظاهرش مشخص بود کتک مفصلی خورده است و دلم برایش سوخت. به او گفتم: بلند شو برو به خانه ات هوا سرد است. شب از نیمه گذشته؛ جوابی نداد. او همچنان می لرزید. در این حال گفت: این لرزه را از سرکای بیش از حد هوا نبین. این لرزه ی گشنگی مطلق است. و حال ای دنیا تا حالا لرزه ی گشنگی را حس کرده ای؟</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-6125122885848988601?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-85460002650674715042009-12-07T23:30:00.000+03:302009-12-07T23:32:52.819+03:30سرخی چهره ات در این شب سیاه و سرد<br />خونین ترین پرچمِ من است!<br />تمامِ اقبال جهان <br />همین بی سرنوشتیِ توست!<br />دخترکِ فال فروش!<br />مهاجر!<br />بی سرنوشت!<br />پسرک نغمه ساز!<br />....<br />کوک کن تمامِ زندگی ام را،<br />تا با تو برقصم فردا ها را،<br />با پرچمی سرخ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-8546000265067471504?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-47901557815078837492009-12-03T23:59:00.002+03:302009-12-04T09:33:28.745+03:30<span style="font-weight:bold;">سعید جان!</span><br />همکارم!<br />امروز اولین برف زمستانی بارید.<br />و ما با خیالِ آسوده، زیرِ بامِ این خراب شده<br />نشسته بودیم.<br />سقف را همین ماه پیش ترمیم کردی.<br />نیستی.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">سعید جان!</span><br />بچه ها درس می خوانند.<br />نقاشی می کنند.<br />ورزش می کنند.<br />حتی به هم فحش های ناموسی می دهند.<br />هنوز نفهمیده اند عمویشان نیست.<br />و همه ی ما انگار، <br />چیزی را گم کرده ایم.<br />نیستی<br />.....<br /><span style="font-weight:bold;">سعید جان!</span><br />دوستم!<br />امروز،<br />شیوا را که دیدم،<br />گلوهامان ورم کرده بود.<br />به روی هم نیاوردیم وُ<br />تخمِ مرغ های جمعیت دفاع را تنهایی زهرمار کردیم.<br />گوشه ی آشپزخانه خالی بود.<br />چیزی گم بود.<br />خنده هایت،<br />عینکت،<br />و باورت به روشنیِ فردا!<br />نیستی<br />....<br /><span style="font-weight:bold;">سعید جان!</span><br />رفیقم!<br />دیگر هیچ کودکی مجبور نیست کار کند.<br />هیچ زنی طعمِ تبعیض را نمی چشد.<br />هیچ انسانی برای عقیده اش، دینش، یا هر زهرمارِ دیگری، تحت ستم نیست.<br />هیچ ملتی از حقوق خود بی بهره نیست.<br />هیچ مهاجری بی هویت نیست.<br />هیچ دانشجویی از تحصیل محروم نیست.<br />ستاره ندارد وُ<br />آسمان، پر از ستاره است!<br />هیچ جنگی نیست وُ <br />هیچ ژنرالِ بی شرفی<br />انسان ها را به کشتن نمی دهد.<br />هیچ کودکی،<br />....هیچ کودکی،<br />تن نمی فروشد.<br />فال نمی فروشد و بی اقبال نمی ماند.<br />اسکاچ نمی فروشد و در میان زباله ها زندگی نمی کند.<br />آدامس نمی فروشد.<br />چسب زخم با تنِ پاره پاره اش نمی فروشد.<br />گل نمی فروشد.<br />هیچ نمی فروشد.<br />هیچ!<br />و هیچ کثافتی ما را قضاوت نمی کند.<br />هیچ کودکی اعدام نمی شود.<br />هیچ استثماری نیست.<br />و همه آزادند و برابر!<br />"و حالِ همه ی ما خوب است...<br />اما تو باور نکن!"<br />....<br /><span style="font-weight:bold;">سعید جان!</span><br />ایستاده ایم!<br />ایستاده!<br />و انتظارت را می کشیم!<br />بمان!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-4790155781507883749?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-54329108817733173702009-12-02T01:32:00.005+03:302009-12-02T02:02:50.637+03:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/SxWZF5LhWFI/AAAAAAAAADE/VQQuqQYMCFg/s1600/saeed1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/SxWZF5LhWFI/AAAAAAAAADE/VQQuqQYMCFg/s400/saeed1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5410398853883058258" border="0" /></a><br /><br /><div dir="rtl" style="text-align: right;">بدون شرح!<br />همین عکس برای کسایی که سعید را ندیده اند کافی است. همکار و دوستمان که همه دوستش دارند. الان ناراحت تر از آنم که چیزکی بنویسم. بماند تا بعد.<br />پ.ن: عکس کار بابک قائم است.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-5432910881773317370?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-46857432451611584542009-11-16T00:39:00.001+03:302009-11-16T00:42:28.086+03:30دانه وُ آرزوی این همه جنگلِ پربار...<br />دانه ی گندمم!<br />گناهِ ناکرده ی همه گرسنگانِ رانده از بهشت های خیالی<br />دانه وُ<br />گناه وُ<br />این همه آرزو.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-4685743245161158454?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-36645494146630213402009-10-31T23:12:00.003+03:302009-10-31T23:23:42.340+03:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/SuyU8zXtRQI/AAAAAAAAAC0/dXCR0yS8y1E/s1600-h/proposal.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 380px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/SuyU8zXtRQI/AAAAAAAAAC0/dXCR0yS8y1E/s400/proposal.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398853825613088002" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" style="text-align: justify;">هرگونه نگاه به جامعه حاوی پیش داوری هایی در مورد ماهیت آن و روابط میان انسان ها و ساختار ها است. در این پژوهش همانطور که پیشتر در طرح مسأله هم ذکر شده است، از نگاه مارکس به عنوان بنیانِ جامعه شناختی و هستی شناختیِ کار استفاده خواهیم نمود. مارکس از سویی با دیدگاهی کاملاً ماتریالیستی انسان را حیوانی ابزار ساز می داند و از سوی دیگر رابطه ی افراد و ساختارهای جامعه را رابطه ای پویا تعریف می نماید. یعنی سوژه های انسانی با وجودی که در چنبره ی ساختارهای اجتماعی پرورش می یابند اما می توانند این ساختارها را دگرگون سازند.<br />آدمیان هستند که تاریخ خود را می سازند ولی نه آن گونه که دلشان می خواهد، یا در شرایطی که خود انتخاب کرده باشند؛ بلکه در شرایط داده شده ای که میراث گذشته است و خودِ آنان به طور مستقیم با آن درگیرند. بار سنت همه ی نسل های گذشته با تمامیِ وزن خود بر مغز زندگان سنگینی می کند (مارکس، 1382، ص. 11)<br />مارکس با مطرح نمودن استعاره ی زیربنا-روبنا برای توضیح رابطه ی ساختار های جامعه بر تعیین کنندگی ساختار اقتصادی به عنوان زیربنای هر فرماسیون تأکید داشت. اما این تلقی از جامعه نباید منجر به بی اهمیتی ساختارهای سیاسی و ایدئولوژیک گردد. برداشت خام دستانه ی اکونومیستی از این تمثیل، رابطه ی روبنا و زیربنا را به صورتِ علیتی تک خطی نشان می دهد. در این برداشت سطوح سیاسی و ایدئولوژیک به صورت توپهای بیلیاردی جلوه می کنند که به وسیله ی چوب بیلیاردی که سطح اقتصادی جامعه است به حرکت در می آیند (کرایب، 1381، ص. 201). در صورتی که آلتوسر ساختار های ایدئولوژیک و سیاسی جامعه را دارای استقلال نسبی می داند و بین مفهوم تعیین کنندگی و سلطه تفاوت قائل می شود.<br />در نظر آلتوسر ساختار اقتصادی که تشکیل دهنده ی زیربنای جامعه است در تمامی مراحل تاریخی تعیین کننده است. یعنی تغیرات جامعه را توضیح می دهد. اما در دوره هایی ساختارهای دیگر می توانند سلطه داشته باشند. یعنی به وجود آمدن و سلطه داشتن هر کدام از ساختارهای ایدئولوژیک و سیاسی با توجه به ساختار اقتصادی توضیح داده می شوند. مثلاً در جوامعه اولیه به علت نحوه ی اقتصاد شکار و جمع آوری نیازی به سامان سیاسی وجود نداشته و در نتیجه ساختار سیاسی به وجود نمی آید از طرف دیگر در دوران باستان و عصر برده داری، همانطور که مارکس در ایدئولوژی آلمانی اشاره نموده، شیوه ی اقتصادی جامعه توضیح می دهد که چرا باید ساختار سیاسی به وجود آمده و مسلط باشد. به همین نحو هم در دوران فئودالی ساختار ایدئولوژیک سلطه دارد. پس هر لحظه ی تاریخی را باید بر اساس کلیت ساختارهای سه گانه توضیح داد و نمی توان تمام پیچیدگی رابطه ی درهم تنیده ی این کل را به شکل ساده انگارانه ای به رابطه ای تک علی تقلیل داد. آلتوسر در این زمینه می نویسد:<br />روبناها هیچگاه وقتی اعلیحضرت اقتصاد در شاهراه دیالکتیک قدم می گذارد، محترمانه متفرق نمی شوند (آلتوسر، 1969، ص. 113).<br /><br />پس در فرایند بازتولید نظام اجتماعی ای که ذاتاً دارای نابرابری است، هر سه ساختار ذکر شده در بالا نقش دارند. بازتولید جامعه شامل دو وجه اساسی است؛ بازتولید نیروهای تولیدی و بازتولید روابط تولیدی. بازتولید نیروهای تولیدی شامل دو بخش است؛ بازتولید وسایل تولید و بازتولید کالاهای مصرفی لازم برای تجدید حیات و نسل آدمی است، یعنی پوشاک، خوراک، مسکن و .... که در مزد پرداختی به کارگران مادیت می یابد. مزدی که به قول آلتوسر نه با حداقل های زیستی بلکه با حداقل های تاریخی تعیین می شود، معلول جامعه ی طبقاتی است و نه علت آن.<br />اين مزد نيست كه از نظر اقتصادي طبقه ي كارگر را تعريف مي كند: مزد شكلي است از توزيع توليد اجتماعي كه با روابط بازار و اشكال قرارداد ناظر بر خريد و فروش نيروي كار، مطابقت مي كند... اختلاف دستمزدها بيشتر معلول موانع طبقاتي است. (پولانزاس، 1975، ص. 20)<br />اما با پیشرفت سرمایه داری و فرایند جهانی سازی و با وجود افزایش شدید فقر نسبی در سراسر جهان و وجود شرایط ظاهری انقلابی همچنان سرمایه داری به پیش می تازد و حتاً اردوگاه کمونیسم روسی را نیز، با آن یال و کوپالش، توانسته از پیش پا بردارد. این جا است که دیدگاه های اکونومیستی در مورد جامعه به شدت دچار چالش شده و از توضیحِ سکون انبوه توده های ستم دیده ی دنیا که زخم های سرمایه داری و امپریالیسم را بر گرده های خود نسل پشت نسل حمل می کنند، باز می مانند. و این همان نقطه ای است که اهمیت فرایند بازتولید روابط تولیدی و نقش آن در ثبات کلی سیستم سرمایه داری آشکار می گردد. به گفته آلتوسر توجه به مسأله ی روبناها از پرتوی بازتولید ممکن و ضروری است. و این گونه است که نقش دستگاه های ایدئولوژیک دولت (د.ا.د) روشن می گردد. بازتولید روابط تولیدی یعنی بازتولید پذیرندگیِ نظمی که بنیان شیوه ی تولید موجود است. یعنی بازتولید روابط میان انسان ها و ساختارها. و این اهمیت توجه به ایدئولوژی را در فرایند بازتولید آشکار می سازد.<br />بدین سان محمل فرایندِ بازتولید، آن گونه که قرائت سطحیِ جلد دوم سرمایه ممکن است القاء کند، «فضایِ اقتصادی» به تنهایی نیست، و این فرایند از اتوماتیزمی که خود را تنظیم کند تا از طریقِ آن سرمایه ی اجتماعی انباشته گردد، تشکیل نمی شود. بازتولید، به معنایِ بازتولیدِ گسترده ی طبقات اجتماعی، بلافاصله به معنای بازتولید روابط سیاسی و ایدئولوژیک تعینِ طبقات خواهد بود. بدین علت است که دستگاه های دولتی، و بخصوص دستگاه های ایدئولوژیکِ دولتی، نقشی قاطع در بازتولیدِ طبقات اجتماعی دارند (پولانزاس، 1975، ص. 27)<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-3664549414663021340?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-16108206533209037792009-10-27T22:01:00.001+03:302009-10-27T22:08:59.924+03:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">ضرورت و اهمیت تحقیق</span><br />پژوهشگر این پایان نامه در پنج سال گذشته به صورت مستقیم و بی وقفه با کودکان کار تماس داشته و به دلیل اهمیت این موضوع در دوره ی کارشناسی ارشد تغییر رشته داده تا بتواند به صورت جدی تری به شناخت این فاجعه انسانی یاری برساند. من و همکارانم در جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان، در سال های اخیر گوشه ای کوچک از فاجعه ی انسانی بسیار عظیمی را که در ابعاد جهانی اتفاق می افتد از نزدیک دیده ایم و درک نموده ایم. با دیدن هر تن مجروح از کتک و تجاوز، با مشاهده ی هر کودک بازمانده از تحصیل و تمام قربانی های دیگر این پدیده، پرسشی بسیار جدی در ما شکل گرفته است که آیا می توان از این تکرارِ مصیبت بار جلوگیری نمود؟ این پژوهش با فراهم آوردن شناخت کامل تری از کار کودکان به دنبال نزدیک شدن به پاسخی درخور برای این پرسش است.<br />مطالعه در مورد سرشت جامعه سرمایه داری و فرایند های استثمار و بازتولید این استثمار در گذر زمان سابقه ای طولانی دارد. عمده ی این تلاش ها در شناخت ماهیت جامعه ای در ابعاد جهانی که در آن زندگی می کنیم وامدار کارهای مارکس و دیگر مارکسیست ها و در صدر آنها کتاب عظیم سرمایه است. همانطور که مارکس مي نويسد هر کودکي مي داند که اگر در يک نظام اجتماعي هم زمان با توليد، شرايط توليد نيز بازتوليد نشوند، آن نظام اجتماعي يک سال هم نخواهد پایید. پس واپسین شرط تولید، بازتوليدِ شرايط توليد است (آلتوسر، 1971، ص. 127). اما در این فرایند بازتولید کدام یک از ساختارهای جامعه سرمایه داری، یعنی ساختارهای اقتصادی، سیاسی و ایدئولوژیک، تأثیر بیشتری دارند؟ به نظر می رسد که متهم اصلی ساختار ایدئولوژیک است. اما باید توجه داشت ساختار هایی که در جای جایِ این پژوهش از آنها نام می بریم از نظر مفهومی با ساختارهای مورد نظر ساختارگرایان که کلیت جامعه را دچار نوعی پلورالیسم می نماید از اساس متفاوت اند. این ها ساختارهایی در مرحله ی نهایی تعیین شده با ساختار اقتصادی اند (پولانزاس، 2008، ص 141).<br />ساختار ایدئولوژیک با سوژه سازی از انسانها، شرایط بازتولید اجتماعی را فراهم می آورد. هر فرد با مجموعه ای از انتظارات، ادراکات، نقش ها و تلقی ها پرورش یافته و زندگی می کند که برسازنده ی سوژه شکل گرفته شده از وی است. این تلقی از ایدئولوژی به عنوان امری ناخودآگاه منجر به نتایج گسترده ای در تفسیر و شناخت گزاره های بنیادی و مبناییِ شناخت اندیشه اند. شناخت این گزاره های بنیادی در ذهن کودکان کار، فرایندی را که سوژه ی پذیرنده ی نابرابری اجتماعی را می سازد بازنمایی نموده و بخشی از مکانیزم بازتولید اجتماعی را آشکار می سازد. این گزاره ها از طریق دستگاه های گوناگون ایدئولوژیک دولت در معنای کلی آن، ساخته و پرداخته و باورانده می شوند (آلتوسر، 1971، ص. 142).<br />پژوهش پیش رو با روشن ساختن ارتباطات ساختاری و ویژگیهای کار کودکان، فهم گوشه ای از کلیت برسازنده ی نابرابری های اجتماعی را ممکن می سازد. یعنی نشان می دهد که پدیده ی کار کودکان دارای درجه ای از پیچیدگی است که امکان حذف آن با دستورات و طرح های یک شبه ممکن نیست. برای فهم این پیچیدگی است که رابطه متقابل سوژه و ساختارها در این پژوهش مورد بررسی قرار می گیرد. تا از طریق نشان دادن مکانیزم های برهمکنش ساختار ها و سوژه ها و محدودیت های سوژه ها در درون ساختارهای جامعه به سوی پرسش آغازین بازگردد که آیا می توان از شرایط اجتماعی فعلی گذر نمود؟<br />پس برای آن که خودآگاهی دست دهد آرزو باید بر چیزی غیر طبیعی تعلق گیرد یعنی بر چیزی که بر واقعیت داده و موجود فراتر رود... و چون آرزو با کاری که چیزِ موجود را نفی می کند تحقق می پذیرد، هستیِ این من در همان نفسِ کار است (هگل، 1387، ص. 29).<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-1610820653320903779?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-81312228857485165092009-10-21T01:16:00.000+03:302009-10-21T01:19:38.031+03:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">عنوان تحقیق</span><br />کار کودکان و بازتولید نابرابری اجتماعی<br />مطالعه موردی: کودکان کار تحت پوشش جمعیت دفاع از کودکان کار وخیابان<br /><span style="font-weight: bold;">طرح مسأله</span><br />بنا بر آمارهای رسمی نزدیک به 700 هزار کودک کار و خیابان در ایران و بیش از 220 میلیون کودک کار در سراسر دنیا وجود دارد. فعالان حقوق کودک وجود 2 میلیون کودک کار را در ایران تخمین زده اند و حضور چشمگیر این پدیده ی فاجعه آمیز در سر هر چهار راه یا مرکز تفریحی در سراسر شهر های ایران و انبوه کارگاه های با شرایط غیر انسانی در سراسر محیط های تولیدی ایران می تواند مؤید این تخمین باشد. ماشینِ بیمار تولید اقتصادی در ایران و سراسر جهان، هر روزه کودکان کار را بازتولید نموده و بر ابعاد این فاجعه ی گسترده می افزاید. کودکان کار عمدتاً در شرایط بسیار بدی از نظر بهداشت بدنی و روانی، و در معرض همه گونه آسیب های شدید از جمله تجاوز، قتل و نقص عضو هستند. در ایران، پدیده ی مهاجرت و وجود میلیون ها مهاجری که به مدت طولانی در حیات اجتماعی ایران حضور داشته و از حقوق ابتدایی خود محروم اند، وجود واحد های تولیدی خانوادگی که اغلب در نواحی روستایی دیده می گردند، قوانین حقوقی ابتدایی و عقب مانده در زمینه کودکان و موارد بی شمار دیگر بر پیچیدگی پدیده ی کار کودکان می افزاید.<br />کار، انتخاب آگاهانه ی کودکان کار نیست. بر خلاف تحلیل های ساده انگارانه که دیدگاه های شخصی کودکان طبقه ی کارگر را در تعیین سرنوشت آن ها برجسته می نمایند (ویلیس، 1977، ص. 1)؛ باید توجه داشت که کار کودکان، تحمیلی اجتماعی از سوی ساختارهای سیاسی، ایدئولوژیک و به ویژه اقتصادی جامعه بوده و این گونه است که اهمیت پژوهشی جامعه شناسانه از منظری رادیکال در این مورد هویدا می گردد. باید توجه داشت که این پدیده اجتماعی هم مانند تمامی پدیده های اجتماعی دیگر، به عنوان جزئی از پیکره ی کلی جامعه است که معنا یافته و مادیت می یابد. بخشی عمده ای از این کلیت اجتماعی، فرایند های بازتولید نیروها و روابط تولیدی در جامعه است. بدون بازتولید، هیچ نظامی پایدار نخواهد بود. بازتولید طبقات اجتماعی در دراز مدت با فرایندی از تبدیل طبقات به کاست ها، سهمی عمده در شکل گیری و دوام کودکان کار به عنوان یکی از اقشار طبقه ی کارگر را دارا است. کودکانی که در هیاهوی ماشینِ غول آسای اجتماعی شدن، فرصت کمتری برای صعود از نردبان تخیلی ترقی اجتماعی (پولانزاس، 2008، ص. 223) داشته و پاهای نحیفشان آسان تر می لغزد و موجبات سقوطشان در سیاهی دهک های پایینیِ اقتصادی جامعه را فراهم می آورد؛ و این گونه است که چرخه ی جهانی بازتولید طبقات کامل می گردد.<br />حیات اجتماعی انسان ها در جامعه ی سرمایه داری، دارای تضادهایی اساسی و رفع نشدنی است. کلیتی متضاد از ساختارهای در نهایت تعیین شده با اقتصاد، که در فرایند تکامل خود، نیروها و روابط سازنده ی خود را نابود ساخته و زمینه ی تکامل اجتماعی را در نظری کلی فراهم می آورد. یکی از هولناک ترین جلوه های این تضادها این است که بخش بزرگی از کودکان شاغل در کارخانه ها و مانوفاکتورهای مدرن، از همان لطیف ترین ایام کودکی گویی به ساده ترین فعالیت یدی میخکوب می شوند و سال های طولانی آن ها را استثمار می کنند، بدون آن که هیچ گونه مهارتی را بیاموزند که بعدها حتی در همان کارخانه نیز سودمند واقع شود (مارکس، 1386، ص. 521). این بازتولید، همان فرایندی است که در طول تاریخ، طبقه را به کاست تبدیل نموده و نابرابری های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی را جاودانه می سازد.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-8131222885748516509?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-26198283808103443422009-10-09T22:10:00.000+03:302009-10-09T22:24:48.799+03:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;">سازمان خیریه بازوی اجراییِ پوپولیسم است. آرمانِ سازمان های خیریه، بازتوزیع ثروت در جامعه ای تخیلی است؛ بازتوزیع با دخالت دولتی به ظاهر بی طرف از منظر طبقاتی.<br />سازمان خیریه بر مبنای اندیشه ی بازتوزیعِ ارزش اضافی استثمار شده شکل گرفته است. بازتوزیع یعنی بخشی از ارزش اضافی تولید شده، بدون دستکاریِ مکانیزم استثمار و خلع ید از استثمارگران، برای حفظ شرایط استثمار در دراز مدت به جامعه باز گردد. بخشی از اندیشه ی پوپولیستی در جامعه از طریق سازمان های خیریه مادیت می یابد. نگاه به دولت به عنوان نهادی بی طرف از منظر طبقاتی و پشتیبان و یا کارگزارِ این تغییر، که در پیوند نزدیک با ایدئولوژی خرده بورژوازی است، پشتیبانی نظری لازم برای این دیدگاه را فراهم می آورد.<br />خیریه با ارجاع به تابلوی الزام سکوت، کلنگ را کنار گذاشته و با ناخن دیوار ها را می خراشد! <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-2619828380810344342?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-10181223444356760592009-07-20T16:05:00.007+04:302009-07-20T22:38:54.669+04:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/SmRYv-vK-_I/AAAAAAAAACE/mxvS_wR8g10/s1600-h/05042009%28002%29.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/SmRYv-vK-_I/AAAAAAAAACE/mxvS_wR8g10/s400/05042009%28002%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360507037795679218" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" style="text-align: justify;">نوشته جبار<br /><br />من یک کودک کار هستم. قلب من و تمام کودکان کار با کوچکترین لرزش فرو می ریزد؛ چه برسد به این که یکی از مدافعان این قلب های بی پناه را از آنها بگیرند.<br />ما و قلب ما، در کنار اعضاء جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان آرامش خواهیم داشت. من دوست دارم باز هم در کنار تک تک شما باشم. دوست دارم <a href="http://www.azadiezan.mihanblog.com/">خاله شیوا</a> را باز ببینم و ...<br />دوست دارم باز هم این جمله را از خاله شیوا بشنوم، "بچه ها گچ رفت زود باشید..."<br />باز به یاد روزهای خوب خویش می افتم تطیلات نوروز، وقتی که همه دور هم بودیم و برای کودکان کار خدمتی انجام می دادیم. ما، خاله شیوا، خاله فرانک، عمو حسین، هامان، عمو نادر دوست داشتنی، عمو بابک، عمو علی، خاله ندا، عمو شایان و ... همه در کنار هم بودیم.<br />واقعاً لحظه های خوش زندگی همین لحظه هاست که در کنار یکدیگر باشیم و از همدیگر یاد بگیریم. این عزیزان مدرسه ی ما را رنگ آمیزی و گچ کاری کردند با اینکه واقعا این کاره نبودند اما با تمام وجود کار خود را به خوبی انجام می دادند.<br />و من می گویم دوست دارم که به ما اضافه شوند اما از ما کم نشوند.<br />و دوست دارم خاله شیوا را باز هم ببینم . . .<br /><br />جبار، کودک کار عضو پروژه ی آموزشی- حمایتی کودکان کار جمعیت دفاع<br />24 تیرماه 1388<br /><br />پ.ن: جبار کارگر گچ کار است. جبار نمی دانست که چرا خاله شیوا به جعمعیت دفاع نمی آید چند وقتی است... گفت بی معرفت شده.. زمانی که ماجرا را شنید متن زیر را نوشت..<br />پ.پ.ن: عکس من و جبار در عید همین امسال در حال گچ کاری!<br />پ.پ.پ.ن: این جا زیادی احساساتی شده! می دانم! غر زدن ممنوع! خودم به زودی فکری خواهم کرد.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-1018122344435676059?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-34250661981354691062009-07-09T21:36:00.001+04:302009-07-12T14:45:33.092+04:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/Slm3JpR94HI/AAAAAAAAABc/19jC0Sl7HIo/s1600-h/shiva.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 247px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/Slm3JpR94HI/AAAAAAAAABc/19jC0Sl7HIo/s400/shiva.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357514608061833330" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان، دیگر <a href="http://www.azadiezan.mihanblog.com/">خاله شیوا</a> ندارد!<br />خاله شیوا در بند است؛<br />جایی حوالی دربند.<br />اما این جا در پاسگاه نعمت آباد، نورالله و بسم الله معلم ندارند.<br />و هر پنج شنبه در دفتر جمعیت دفاع،<br />حتی اگر جای نفس کشیدن هم نباشد،<br />یک صندلی همیشه خالی است.<br />...<br />خاله شیوا بی تربیت است.<br />اگر خوب تربیت شده بود.<br />یاد می گرفت که باید سرش را در آخورش کند.<br />و هر وقت که می گفتند بع بع یا به به کند.<br />و یا حتی رو به دوربین چه چه بزند.<br />خاله شیوا خسیس است.<br />نه خودش از پول های کثیف خارجی چیزی می خورد.<br />و نه برای ما حتی یک پفک خارجی می خرید.<br />خاله شیوا از هیچ انگشتش هم هیچ هنری نمی ریخت!<br />زیرا این جا خانه ی بی هنران است!<br />چون تمام هنر های خوب را در تلویزیون نشان می دهند.<br />و جمعیت دفاع در تلویزیون نمی باشد.<br />خاله شیوا از تمام غذا ها، فقط تخم مرغ را بلد بود.<br />البته در جمعیت دفاع همیشه فقط تخم مرغ درست می کنند.<br />و به جان مادرم تمام مرغ های شهر از این جا بدشان می آید.<br />خاله شیوا در جمعیت دفاع بنایی هم می کرد.<br />در این جا خاله ها و عموها خودشان بنایی می کنند.<br />همین عید امسال!<br />خاله شیوا مهندس عمران است.<br />اما نمی داند که با شیشه ی شکسته نباید گچ کاری کرد.<br />خاله شیوا با پول های بزرگ خارجی حتی برای بنایی کردن هم ابزار نمی خرید.<br />خاله شیوا از بهداشت فقط چسب زخم را بلد بود.<br />وگرنه با دست های بریده و خونی گچ کاری نمی کرد.<br />که همه ی دیوار خونی بشود و بعد چسب زخم بزند.<br />و باز دیوار بچیند و باز چسب و باز خون و باز گچ و باز...<br />همین طور یک هفته تا آخر عید که وحید که فال می فروخت را ماشین بزند و کار تعطیل شود.<br />وحید که مُرد خاله شیوا خیلی ناراحت شد.<br />خاله شیوا از قضا قدر و قسمت و این ها خوشش نمی آمد.<br />خاله شیوا به کار تمام بشرهایی که می گویند حقوقی دارند کار داشت.<br />خاله شیوا اسپری فلفل و گاز اشک آور و تمام جنبش ها را دوست داشت.<br />خاله شیوا بلند می خندید<br />و به جان مادرم تمام ناظم های اخمو از خاله شیوا و جمعیت دفاع بدشان می آید.<br />....<br />خاله شیوا مثل تمام کودکان کار دوست داشت درس بخواند اما نمی گذاشتند درس بخواند.<br />خاله شیوا <span style="font-weight: bold;">ستاره دار</span> بود.<br />پس چرا می گویند آسمان کودکان کار یک <span style="font-weight: bold;">ستاره </span>هم ندارد؟<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-3425066198135469106?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-88621767326741286542009-05-15T22:46:00.004+04:302009-05-15T23:00:07.933+04:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/Sg2zMxS6YeI/AAAAAAAAABU/z8fUN21Xwe8/s1600-h/shabane.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/Sg2zMxS6YeI/AAAAAAAAABU/z8fUN21Xwe8/s400/shabane.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336118165476368866" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br />عمو؟ چرا دکترا بستنی که می خورن چوباش رو نگه می دارن می کنن تو دهن آدم؟! خب معلومه حاله آدم بهم می خوره!<br />عمو؟ مگه سوزن مالِ خیاطی نیست؟ پس چرا باش آمپول می زنن؟<br />عمو؟ عمو خیاط ریش پروسفوسوری داره؟<br />عمو؟ چرا سیبیل مصنوعی نمی یاری برام؟!<br />عمو؟ کرم برای دستام می خوام! چند تومنه؟<br />عمو؟ یه دفتر مقش می خوام با یه دفتر دیکته!<br />ما چهار تا هستیم! فتانه و شبانه و افسانه و علی! اما مامانم علی رو از همه بیشتر دوست داره!<br />عمو؟<br />عمو سیبیلو!؟<br />عمو نادر!!؟<br />پ.ن: عکس از مجموعه عکس های <a href="http://workshot.blogfa.com/">راحله خوش آمدی</a> در جمعیت دفاع<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-8862176732674128654?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-86848423363217255852009-05-08T01:06:00.000+04:302009-05-08T01:07:57.186+04:30یک متر در دو متر!<br />غرفه ی جمعیت دفاع: شبستان، راهروی 21، شماره ی 36 روبروی نشر نی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-8684842336321725585?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-12247560115455380512009-05-08T00:52:00.001+04:302009-05-08T00:57:59.582+04:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">قطعنامه: روز جهانی کارگر 1388</span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">اول ماه می، روز جهانی کارگر، روز انسانیت گرامی باد!</span></span><br /><br />اول ماه می – یازده اردیبهشت - به نام تمامی کارگران و انسانهای زحمتکش خوانده شده است، از آنجا که صد و چندسال پیش به دادخواهی بشریت تحت ستم و استثمار سرمایه؛ پیشروان تغییر وضعیت همه زحمتکشان به میدان آمدند،این روز، از آن ِ کارگران و همه ی زحمتکشانی است که خواهان دنیایی دیگرند و برای تقسیم عادلانه ی ثروت و تولیدات جمعی بشریت، که به جیب ثروتمندانی می رود که نقش مؤثری در تولید آن ندارند، مبارزه می کنند.<br /><br />این روز متعلق به همه انسانهاست و از آن رو روز جهانی کارگر خوانده شده، که کارگران، آرمان ِ دیرینه ی برابری و سعادت بشریت را نمایندگی می کنند و البته که راه حل نهایی و انسانی تغییر و رهایی از این شرایط را نیز در دست دارند.<br /><br />برای ما مدافعان حقوق کودک و فعالان جنبش "لغو کار کودک" در ایران؛ این روز، فصل مشترکی برای مطالبات و خواسته هایمان است. چرا که کار کودکان حاصل مناسبات و قوانین حاكم بر جامعه سرمایه داری است.مناسباتی که اوضاع غیرانسانی را برای کارگران نیز ایجاد کرده است. پایان دادن به این مناسبات و قوانین و بی‌حقوقی مطلق،در توان کارگران و متحدین آن، از جمله فعالان جنبش "لغو کار کودک" است.علی رغم تفاوت هایی در تاکتیک و برنامه جنبش اجتماعی "لغو کار کودک" و جنبش کارگری، افق و استراتژی این دو جنبش و نیز دیگر جنبش های اجتماعی از جمله زنان و دانشجویان به هم پیوند خورده و تغییر شرایط و تحول بنیادی در جامعه، نقطه اشتراک و تلاقی این جنبش هاست و لزوم اتحاد همیشگی و حمایت لحظه به لحظه ی این جنبش ها از یکدیگر را به یک اصل مسلم و غیرقابل چشم پوشی بدل می سازد.<br /><br />کار، انتخاب آگاهانه کودک کار نیست. کار کودکان؛ محصول ِ اجباریست که به واسطه بحران، بی حقوقی، بیکاری، گرسنگی، فقر، مهاجرت، تن‌فروشی، استثمار و بهره کشی و در یک کلام مناسبات سرمایه داری، به کودکان، خانواده ها و اکثریت جامعه تحمیل می شود. حال آنکه قدرت تولید به واسطه پیشرفت و سرعت حیرت انگیز تكنولوژی، ابزار تولید و تقسیم بی حد و حصر کار؛ ثروتی عظیم را در جامعه بوجود آورده که نسبت به دوران های گذشته، بی سابقه است و میبایست دست کم، سهم به سزایی از این ثروت ها به تولید کنندگان اصلی آن یعنی کارگران تعلق بگیرد.<br /><br />نیروی کار کودک، بدلیل ارزان، خاموش و سهل الوصول بودن صاحب آن- یعنی کودکان کار - و اینکه این کودکان قادر به دفاع از خود نیستند (بدانگونه که دیگر اقشار و طبقات از آن برخوردارند، مانند شورا، سندیکا، اتحادیه و ...)، برای سرمایه داران و اجزاء وابسته شان سرشار از سود و ثروت است. نبود اهرم های حمایت حقوقی و قانونی و تحمیل فشار و انفعال باقرار دادن مانع بر سر راه فعالیت های اجتماعی- سازمانی طبقه ی کارگر، برای مقابله با بهره کشی و سوء استفاده های مختلف مادی و جنسیتی و ... از کودکان؛ یکی از دلایلی است که موجبات استثمار این بخش از جامعه را برای صاحبان پول و قدرت میسر می سازد.<br /><br />سود حاصل از کار کودکان چنان باارزش است که به خاطر آن قراردادهای موقت و سفید امضاء، عدم پرداخت به موقع دستمزدها، اخراج و بیكار سازی های گسترده، سرکوب، بازداشت و زندان را به كارگران و زحمتکشان تحمیل می کنند تا در سایه آن روند باز تولید این نیروی کار خاموش و ارزان نیز متوقف نشود. تعدد و مقدار این نیروی کار بی دفاع چنان مهم است که با آمارهای دروغین، همه ساله با خیمه شب بازی های مختلف توسط کاریکاتور سازمان ها و بنگاه های حقوقی و اجتماعی؛ با توسل و استناد به توافق نامه ها، مقاوله نامه ها و تصویب پیمان‌نامه‌های رنگارنگ، از جمله " پیمان نامه حقوق كودك"،<br /><br />درصدد مخدوش کردن آمار حقیقی این کودکان و پنهان کردن عمق فاجعه اند. طرح اخیری که به نام "برخورد با متکدیان و کودکان کار در خیابان" شاهد آن هستیم، محصول همین آمار سازی ها توسط بخشی از دستگاه دولتی و عده ای به نام سازمان غیردولتی و به ظاهر مدافع کودکان و کودکان کار است.<br /><br />برای مدافعان کودکان و فعالان این "جنبش" پیش ‌شرط لغو کار کودک، تحقق اصل تقـدم كودكان بر هر مصلحت سیاسی، اقتصادی، ملی، مذهبی، اجتماعی و... است. اعتقاد ما بر این است که؛ همین امروز و با رعایت این اصل می توان و باید به کار کودکان پایان داد. كودكان برای برخورداری از فرصت بازی، تفریح، تحصیل، بهداشت و آموزش و تغذیه مناسب، نمی‌توانند منتظر بمانند، آنان همین امروز باید از تمامی امكانات دنیای متمدن بهره‌مند شوند و این تلاش و همت فعالان همه ی جنبش ها را می طلبد.<br /><br />خواسته‌های ذیل حاصل تجارب عملی مدافعان حقوق کودک و فعالان "جنبش لغو کار کودک" و الزامات زندگی این كودكان است و تلاش شده است تا از نگاه آنان به موضوع پرداخته شود.<br /><br />ما فعالان جنبش لغو کار کودک خواستار موارد زیر هستیم:<br />1ـ ممنوعیت، حذف و اعلام جرم علیه همه اشكال كار و هرگونه بهره کشی از كودكان و تدوین قوانین و به کارگیری راهکارهای عملی پیش گیری از آن.<br />2ـ کار کودک به مجموعه فعاليتها و روابطی گفته می شود كه کودک را ازفرصتِ كودكي محروم كرده و مانع تحصيل، رشدِ جسمی، شخصيّتی وموقعيت اجتماعی کودک شده و برای حال و آينده آنان خطرناک وآسيب زا است. ما ضمن مخالفت جدی با دیدگاهی که کار کودکان را ابزاری برای رشد و تعالی شخصیت آنان معرفی می کند، خواهان برخورد مؤثر و همه سویه با آن هستیم.<br />3ـ تأمین اجتماعی و تخصیص بیمه های فراگیر کارگران و زحمتکشان، فارغ از ملیت، مذهب، نژاد، جنس و پرداخت بیمه بیكاری بدون قید و شرط به خانواده ها، از پیش شرط های لغو كار كودكان است.<br /><br />4- برخورداری تمامی كودكان از آموزش اجباری و رایگان و تخصیص و تأمین امكانات آموزشی توسط دولت ها.<br />5ـ کودک مایملک کسی نیست. ممنوعیت و اعلام جرم علیه تمامی اشكال شكنجه و آزار كودكان، به هر شكل و بهانه (تنبیه، تربیت، بازداشت‌های خشونت‌آمیز در خیابان، زندانی کردن و سوءاستفاده‌های مختلف و...) وهمچنین توقف اعدام کودکان توسط هر شخص و نهادی وارائه راهكارهای حقوقی و اجتماعی جهت مقابله با آن.<br /><br />6ـ سن کار در ایران و پاره ای از نقاط دنیا(زیر 15 سال) مغایر با دستآوردهای علمی و اجتماعی بشریت امروز است. ما خواهان برسمیت شناختن سن کودکی و افزایش سن کار (بالای 18 سال) هستیم.<br />7ـ ما خواهان برخورداری تمامی كودكان مهاجر، مهاجران جنگی، به ویژه مهاجران افغانی، صرف نظر از ملیت، نژاد و مذهبشان، از تمامی امكانات مادی و حقوق اجتماعی و سیاسی هستیم.<br />8ـ هویت نخستین حق زندگی هر انسان است. ما خواهان برسمیت شناختن حقوق انسانی و شهروندی برای تمامی مهاجرین و بویژه كودكان مهاجر و اقدام عاجل جهت دریافت اوراق و مدارک شناسائی از قبیل شناسنامه کارت شناسائی و ... هستیم.<br /><br />9- پورنو گرافی و هرگونه بهره کشی جنسی، از بدترین مصادیق آزار و سوء استفاده از کودکان است. ما خواهان پایان دادن<br /><br />به این بردگی جنسی و تن فروشی، که ستم و تعرض مسلمی به جسم، روحیه و حقوق کودکان است، هستیم. همچنین ما خواهان مقابله با شغل قلمداد کردن و موجه جلوه دادن این برده داری نوین که خطای آشکار و تعمدی برخی سازمان های فرمایشی بین المللی است، هستیم.<br /><br />10- از آنجاییکه کودکان نیروی کارارزانی برای سوء استفاده کارفرمایان هستند، وجود قوانینی همچون عدم شمول کارگاه های زیر 10 نفر در حق بیمه قانون کار و قوانینی این چنین باعث افزایش روز افزون استثمار کودکان می شود. ما خواهان شمول تمامی کارگران ازحق بیمه بوده و به جد با کار ِ کودکان دراین کارگاه های مخوف مخالفت می کنیم. ما همچنین خواهان تغییر قوانین (بویژه در حوزه قضائی برای کودکان درگیر با آن و سیاسی برای کودکان مهاجر) به سود تأمین شرایط بقا، رشد مشارکت و حمایت از کودکان و تعیین و تأکید ضمانت های اجرائی آن هستیم.<br /><br />11- تبعیض های جنسیتی مانعی جدی برای دسترسی برابر و یکسان کودکان به امکانات و حقوق اجتماعی خویش است. ما خواهان برسمیت شناختن این حق و اعمال آن در همه عرصه های زندگی کودکان هستیم.<br /><br />12- نقش قوانین و نهادهای بین المللی در ارتباط با حقوق کودکان؛ فرمایشی، تعدیل کننده و آسیب زا به حال کودکان بوده است. ما خواهان نقد و برخورد جدی با این نهادها و قوانین مصوب آنان، برای دستیابی به یک مرجع حقیقی مدافع حقوق کودکان هستیم.<br /><br />13- وجود سازمان های موازی و هم عرض متولی امر؛ یکی از موانع جدی بر سر راه مدافعان کودکان و فعالان "جنبش لغو کار کودک" در ایران است. ما بر این باوریم مادامیکه مسئولان اصلی رسیدگی به امور کودکان کاردرایران مشخص نشوند، هیچ نهاد دولتی مسئولیت برخوردهای نادرست و غیرانسانی با این کودکان را برعهده نخواهد گرفت. ما خواهان تعیین سازمانی مشخص از سوی دولت برای پذیرش مسئولیت و پاسخ گوئی در مورد بی حقوقی و آسیب های وارده به کودکان هستیم.<br /><br />15- یکی از عواملی اساسی که موجب تولید و بازتولید ِ پدیده ی "کار کودک" می شود، معضلاتی است که در پیش روی کارگران قرار داشته و باعث تشدید مشکلات اقتصادی و معیشتی برای آنان و خانواده هایشان میشود. از این رو ما خواهان تحقق مطالبات اساسی کارگران ایران هستیم.از جمله ما خواستار آزادی کارگران زندانی ، توقف فوری پیگردهای قضایی علیه کارگران ، آزادی کارگران در ایجاد تشکل های مستقل خود ، برچیده شدن قراردادهای سفید امضا ، توقف اخراج و بیکارسازی کارگران ، آزادی کارگران در برپایی اعتصاب و تجمع ،پرداخت فوری حقوق های معوقه ، پایان فشارهای اقتصادی-اجتماعی مضاعف بر کارگران مهاجر به ویژه کارگران افغانی هستیم.<br /><br />16- ازآنجا که مطالبات جنبش مدافعان لغو کارکودک از سایرجنبش ها همچون جنبش کارگری و جنبش زنان جدا نبوده بلکه پیوند دیرینه دارد، ما فعالان "جنبش لغو کار کودک" از مطالبات و مبارزات دیگر جنبش ها، از جمله کارگران، زنان، معلمان، پرستاران، دانشجویان و ... دفاع کرده و خواسته های آنان را مورد حمایت قرار می دهیم.<br /><br />جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان- جمعیت تلاش برای جهانی شایسته کودکان- جمعی از فعالان لغو کار کودک(عضو در تشکل های مختلف در این عرصه)<br /><br />اول ماه می 2009 (11 اردیبهشت 1388)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-1224756011545538051?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-51141091346975500592009-04-14T18:10:00.001+04:302009-04-14T18:13:22.684+04:30برای وحید، 9 ساله که در حین کار تصادف کرد و رفت..<br /><br /><span style="font-weight: bold;"></span><br />تیرباران هم که می کنند ابرها<br />دلِ زمین پاره پاره نمی شود.<br />دلِ زمین از سنگ است<br />...<br />سنگ پاره هایی که کودکان با آنها<br /> آسمان را خواهند درید.<br />باور نمی کنی؟<br />نگاه کن ستاره ها را!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-5114109134697550059?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-13754600128175911592009-03-31T23:41:00.001+04:302009-05-08T01:16:05.062+04:30<div style="text-align: justify;">سازمان خیریه یعنی مرکزِ تجمع کنش های عاطفی در راستای هیچ. انگیزه ی کار و همبستگی در سازمانهای خیریه تنها احساساتِ اعضاء است.<br />سازمان خیریه، حاصلِ نهادینه شدن کنش های عاطفیِ اعضایش است. ماهیت و راستای کار خیریه، کنش عاطفی را تشویق نموده و همیشگی نگه می دارد. این عقیم ماندن در سطحِ عاطفی، تواناییِ کنشگران برای نقدِ عقلانی را تضعیف می کند. این سویه ی خیریه، دارای کارکردی مانند مراسم مذهبی است که عمل سوژه ها در آن، باعث تشدید حالت روانیِ همدیگر می گردد.<br />کنشگران خیریه، عروسک هایی هستند با باورِ عمیق به خیمه شب بازی! سرگرم و سرگرم کننده..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-1375460012817591159?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-74548996480863200352009-03-25T01:46:00.001+04:302009-03-25T01:51:06.727+04:30<div dir="rtl" align="justify">محمد لطفی عزیز با همان ذهن تیز و زبان نافذش، طرحی برای یک تز دیگر را ارائه داد. این تز بعد از پرداخت و هماهنگی از نظر فرم با اجازه اش به مجموعه ی این نوشته ها افزوده خواهد شد. اما الان دوست داشتم که برای خوانده شدن و بازخورد های احتمالی در وبلاگ قرار بگیرد... </div><div dir="rtl" align="justify">هرگاه تاکتیک با فشار غیر قابل انکار واقعیت مادی به استراتژی بدل گردد، کار خیریه در یکی از قابلِ توجیه ترین و فریبنده ترین اشکال خود و ملبس به لباس چپ ظهور می یابد. در این صورت مثلاً در بحث آموزش، تبدیل شدن از خیریه اقتصادی به خیریه فرهنگی قابل ذکر است! یا خیریه ی بهداشتی! یا خیریه آرامش کاذب روانی و یا خیریه خلاصی های عرفانی (یوگا، مدیتیشن و ..)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-7454899648086320035?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-48579831534101257442009-03-21T21:58:00.000+03:302009-03-21T22:00:59.537+03:30گهواره ی تکرار را ترک گفتم<br />در سرزمینی بی بهار و بی پرنده....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-4857983153410125744?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-3928701369414902632009-03-08T12:35:00.001+03:302009-03-08T12:39:43.397+03:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/SbOLObnAysI/AAAAAAAAAA8/1zO6kReV_1o/s1600-h/farshid.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ShOHC3r907Q/SbOLObnAysI/AAAAAAAAAA8/1zO6kReV_1o/s400/farshid.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310741465645763266" border="0" /></a><br />فرشید گیر داد که عمو منم سیبیل می خوام!<br />و <a href="http://azadiezan.mihanblog.com/">شیوا</a> موبایلش دوربین داشت!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-392870136941490263?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-43725935328913641342009-03-07T17:19:00.001+03:302009-03-07T17:22:29.119+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;">روزنامه ی <a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-12-17/asrekar.htm">فرهنگ آشتی</a> در مورد کودکان کار نوشت<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-4372593532891364134?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-66560659058908543892009-03-04T23:59:00.001+03:302009-03-05T00:03:58.451+03:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;">گسترش کار خیریه تنها شامل تغییرات کمی بوده و دربرگیرنده ی تغییراتِ کیفی نیست. به زبان دیگر، مرز و محدوده ی نگاه خیریه، نقطه ی تبدیل تغییرات کمی به کیفی است.<br />خیریه هم زین است و هم افسار. هم سواری می گیرد و هم در زمانِ خطر دهنه را می کشد. خیریه از هرگونه رشد کمی استقبال می کند؛ تا فرایند به انحراف کشیدن پتانسیل تغییرِ اجتماعی، در ابعاد گسترده تری تکمیل گردد. باید توجه داشت که ممکن است این عمل کاملاً ناخودآگاه باشد اما از سوی دستگاه ایدئولوژیک دولت حمایت خواهد شد. سازمان خیریه کنشگران را سترون نگه می دارد. تغییرات، نهایتاً تا جایی پذیرفتنی است که ماهیتِ سازمان خیریه، از گازی بی اثر، فراتر نرود. موانع در راه تغییر کیفی از سازمانی خیریه به عاملی در مبارزه برای تغییر نظم بنیادینِ جامعه به صورت های گوناگون بروز می کند؛ با توهمی مبتنی بر جدایی حوزه ی جامعه ی مدنی از مبارزه ی طبقاتی، با انواع و اقسام تئوری های بقاء، با نسبی گراییِ تخیلی، با اصلاح طلبیِ مخنث و ....<br />ترمز دستیِ سازمان خیریه همیشه کشیده است! گو این که راه را هم از ابتدا گم کرده بود.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-6656065905890854389?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-57852946667156375622009-03-02T19:33:00.003+03:302009-03-02T19:58:00.406+03:30<div style="text-align: justify;">این یادداشت را امروز برای روزنامه ی فرهنگ آشتی نوشتم.<br />1. از گل فروش، فال فروش و واکسی تا کارگاه های قالی بافی، آجرپزی و بازیافت زباله. از ایران، آفریقا و تایلند تا برزیل، اروپا و آمریکا. کودکان کار و خیابان. کودکان خیابانی. سال های زیادی از دوران برده داری گذشته اما همچنان دنیای انسان ها دست به گریبان یکی از شرم آورترین نمودهای استثمار انسانها است؛ کار حرفه ای کودکان. کار کودک یعنی آسیب روانی، یعنی آسیب جسمانی، یعنی بازماندن از تحصیل. کار کودک یعنی بازتولید استثمار و نابرابری اجتماعی.<br />2. کودک کار، کارگری ارزان است. اعتراض نمی کند. سندیکا ندارد. دستان ظریفش گره های ریز قالی را بهتر می گیرد. کارفرمایش کار اضافیِ بیشتری از او می کشد. سر به زیر است. از شرایط ایمنی و بهداشتی بی بهره تر است. از حقوق خود بی خبر است. نه می داند همین قوانین نصفه و نیمه ی کار چیست و نه اسم سازمان جهانی کار به گوشش خورده است. کودکان کار، بردگانی ارزان اند.<br />3. کودک کار بیش از دیگر اقشار طبقه ی کارگر مورد خشونت جنسی قرار می گیرد. در زمانی که کودک، ابژه تبلیغ ژل مو و لوازم بهداشتی و آرایشی بوده و اروتیسم پنهان و آشکارِ تمامیِ مجلات به اصطلاح خانوادگی کودکان را نشانه رفته اند؛ عجیب نیست اگر عقده های جنسیِ بزرگسالان در محل کار به سوی کودکان منحرف گردد. بگذریم از محیط پرخطر خیابان که آسیب های گسترده تری را برای کودکان خیابان به ارمغان می آورد. خدمات جنسی کودکان کارگر تبدیل به جزئی طبیعی از فعالیت های کاریِ آنها گشته است.<br />4. نظام آموزش ایران با نادیده گرفتن حق تحصیل رایگان، سخت گیری های فرمیِ بی مورد و کنکورهای رنگارنگ در مراحل مختلف فرایند طبقاتی شدن مدارک تحصیلی را کامل کرده است. کودک کار به احتمال بسیار بیشتری از تحصیل باز مانده و فرصت بالا رفتن از نردبان های تخیلیِ پیشرفت اجتماعی را از دست می دهد. و این گونه است که مناسبات نابرابر اجتماعی نسل به نسل بازتولید شده و طبقات اجتماعی به کاست هایی جاودانه تبدیل می گردند. تا نسل به نسل کارگرانِ ارزان و بی دفاع را برای رشد ماشین تولید نظام جهانیِ سرمایه داری فراهم آورند.<br />5. کارگاه های زیر پنچ نفر از شمول قانون کار خارج گشته اند؛ کارگاه هایی که بیشترین تعداد کودکان کار را در اختیار دارند. کودکان مهاجری که در ایران به دنیا آمده اند از حق هویت بی بهره باقی مانده و تمام راه های تحصیل مهاجران به بهانه ایجاد فشار برای بازگرداندن آنها به کشور جنگ زده و پر آشوبشان بسته می گردد. و این گونه است که تمامی عوامل در سطح سیاسی دست به دست هم می دهند تا شرایط استثمار کودکان فراهم باشد. شرایط که نه تنها اراده ای جدی برای مقاومت در برابرشان وجود ندارد بلکه عملاً با چشم پوشاندن بر این فاجعه ی مزمن و هر روزه، مورد تأیید قرار می گیرند.<br />6. در سطح ایدئولوژیک با ایجاد تصویری واژگونه از واقعیت عینیِ جامعه، مسأله ی کار کودک یک چالش فرهنگی تلقی می گردد. مشکلی که لابد قرار است با تبلیغاتِ سطحی و نصب چند بیلبورد حل شده و سفره های خالیِ شام با نصایح و شعارهای توخالی رنگین شود. این بازنماییِ کژدیسه از واقعیت، گناه کار کودکان را به گردن خانواده های ناآگاه، بد سرپرست یا بی سرپرست، مهاجرت های خودخواسته و یا برداشتی عجیب وتخیلی از فقر می اندازد. فقری که انگاری انتخابِ آگاهانه یا نتیجه ی کاهلی و سستیِ نسل های پیشین است. این نگاه، کودکان کار را از جامعه ایزوله نموده و آنها را به صورت جنایتکارانِ آتی، دلیل بی کاری در ایران، عوامل باندهای مخوف و یا انتقال دهنده های بیماری های عجیب معرفی می کند. در صورتی که در ایران کودکانِ خیابانی که درگیر باندهای حرفه ای هستند تنها در حدود ده درصد از جمعیت کودکان کارگر را تشکیل می دهند. و شایان توجه است که همین ده درصد هم قربانیان شرایط اجتماعی اند و نه کنشگرانی آگاه و بد طینت.<br />7. نگاه سطحی و ساده به کودکان کار نتایج فجیعی در سرایر دنیا به بار آورده است. در برزیل برای حل معضل کودکان خیابانی به شکار و کشتن آنها اقدام نمودند. در تایلند با فشار بر کارگاه ها و عدم پشتیبانی از کودکان کارگر، جمعیت کودکان کار را به سوی کارگاه های غیر رسمی که شرایطی به مراتب بدتر داشته و یا خود فروشی و فحشا راندند. و هزاران مثال دیگر که نشان می دهد حل معضل کار حرفه ای کودکان با چند دستور و سمینار و قوانین بدون پشتوانه حل نخواهد شد.<br />8. آمارهای غیر رسمی از وجود در حدود دو میلیون کودکان کار در ایران خبر می دهند. فاجعه ای که از فرط تکرار و گستردگی به چشم نمی آید. کودکان کار، جزئی طبیعی از نمای شهریِ ایران شده اند. نمایی که هر چند وقت یک بار برای زیباییِ ظاهرش، سازمان های مسوول چند روزی تعدادی از کودکان کار را از سطح شهر ها جمع می کنند. سازمان هایی که با اعلام رسمیِ وجود هفتصد هزار کودک کار در کشور، با افتخار از ساماندهیِ هفت هزار نفرِ این جمعیت سخن می گویند. ساماندهی! بسترسازی! توسعه ی همه جانبه! بهتر است معنی این واژه های مد روز را از خود کودکان بپرسید تا بدانید سازمانِ حامیِ خود را چگونه تصویر می کنند.<br />8. محمد رضا 14 سالش بود. در خیاطی کار می کرد. مهاجر است. رد مرزش که کردند چند ماه مجبور به قاچاق مواد مخدر در مرز ایران و افغانستان شد. فرار کرده است و حالا در کفاشی کار می کند. با اضطرابی همیشگی برای بازداشت و رد مرز. آذر 12 سالش بود. فال می فروخت که مورد تجاوز قرار گرفت. نمی دانم حالا در کابل چه می کند. شهرام کارگری 15 ساله است. گاهی شعر می گوید اگر امان اش دهند صاحبکار و خانواده. مرتضی بعد از تعطیلی مدرسه فال می فروخت تا جسدش را پیدا کردند. همین پارسال بود. تجاوز شده و کبود از خفگی... و از دست روایت ها بسیارند. پرسش اساسی این است که چگونه در دنیایی با این همه ادعا، از پایان تاریخ گرفته تا جهانی سازی و کرامت انسانی و برادری، فاجعه ای به این عظمت و سیاهی، هر روز تکرار می گردد و هیچ اراده ای برای حل آن وجود ندارد؟<br />9. کار کودکان چگونه از جامعه محو می شود؟ با کارت پستال و بیلبورد؟ با تصویب پیمان نامه های نصیحتی؟ با گسترش خیریه های آبکی؟ با شعارهای رنگ رنگ و سمینارهای تکراری؟ با جمع کردن کودکان کار بدون توجه به جایگاه های اقتصادی؟ با امید به آینده ای وهم آلود؟ نه! ساده تر از این حرف ها و گزاره هاست. ننگِ کار کودکان را همین امروز می توان از دامانِ جامعه ی انسانی شست. به شرط دیدن حقایق عینی و جسارت برای عملی ریشه ای.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-5785294666715637562?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-88390871590434336782009-02-27T15:56:00.001+03:302009-02-27T15:57:55.446+03:30<div style="text-align: justify;">فردایِ خیریه هیچگاه فرا نمی رسد. سرانجام ِکارِ سازمان خیریه، پایانِ تاریخ است و نه آغاز آن. یعنی، کار خیریه در گذر زمان تشکیل نیم خط می دهد و نه پاره خط. به عبارت دیگر راستای کار خیریه بی پایان است.<br />کنش خیریه ای از هرگونه فلسفه ی مادی تاریخ دوری می جوید. خیریه تنها لحظه ی آغازش را می شناسد. کدام سازمان خیریه را می شناسید که به هدف نهایی اش بدون ایجاد مسائلی تازه دست یافته باشد؟ این بی پایانی واجد دلشوره ای همیشگی برای کنشگران خیریه بوده که محرک کنش های عاطفی آنها است. خیریه یعنی نزدیک بینی، سرگردانی و تکرارِ بی هدف.<br />پایانِ خیریه، مادی نیست.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-8839087159043433678?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-46589095540081006502009-02-26T22:18:00.000+03:302009-02-26T22:20:05.597+03:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;">مسأله ی سازمان های خیریه همیشه در حوزه ی مدلول ها است و نه دلایل. سازمان خیریه در باتلاقِ مصادیق و مدلول ها فرو رفته و زمینگیر باقی می ماند.<br />مصادیق و مدلول ها، مانند دیوهایی هستند که هرگاه سرشان قطع گردد، در آینده ای دور یا نزدیک، دو سرِ تازه از ریشه هایشان خواهند رُست. خیریه، ضامنِ عدم هدفگیری رادیکال به بنیان های نظمِ موجود است. این نشانیِ اشتباه به نزدیک ترین مقصد ها، فرایند ساده سازیِ سوژه ها را تکمیل می نماید. کنش خیریه ای، با فراهم آوردنِ پاسخ های ساده، کنشگران را از فهم پیچیدگی های جامعه محروم کرده و اصلاحاتی موردی را برای تغییرِ شرایط فعلی پیشنهاد می دهد. به زبان آلتوسر، سازمان خیریه ابزار فرایندِ سوژه سازی توسط دستگاه های ایدئولوژیک دولت است. فرایندی که برای تداومِ نظام سرمایه داری، هر روز حیاتی تر می گردد.<br />کنش خیریه، دست و پا زدن در باتلاقِ نامرئیِ ایدئولوژی است. <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-4658909554008100650?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-16803022583421645702009-02-22T22:52:00.000+03:302009-02-22T22:53:55.386+03:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;">نگاه خیریه به مسائل جامعه، دنباله ی روبنایِ فئودالیسم است؛ یعنی لطفِ نخبگانِ پدرسالار به توده های ناآگاه.<br />اربابِ فئودال، چون الهه ی یانوس (خدای رومیِ درها و دروازه ها) دو سر داشت. از سویی ارزش اضافه را می گرفت و ایلغار می کرد و از دیگر سو، نظام پدرسالارانه ی تولید اجتماعی را، با لطف خود به بندگان، بازسازی می نمود. اما این دو وجهیِ پارادوکسیکال که در نظامِ کهنه در یک فرد تبلور می یافت، در شیوه ی تولید سرمایه داری نهادینه گشت. یعنی با گسترش تقسیم کار اجتماعی، این کارکردها بر عهده ی ساخت های مختلفی قرار گرفت. عملِ خیریه ای، در مقابل استثمارِ کریه اقتصادی، حافظِ همبستگی اجتماعی در جامعه ی مدرن است. سازمانِ خیریه، با هرز دادنِ پتانسیلِ تغییر، هم سوژه ها و هم ابژه های کنشِ خیریه ای را از دگرگون ساختنِ پایه های نظم اقتصادی دور می سازد. <br />سازمان های خیریه، روغنِ روانسازِ ماشین غول آسایِ تولید سرمایه داری اند.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-1680302258342164570?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-84443366311394097242009-02-21T23:03:00.001+03:302009-02-21T23:06:39.420+03:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;">خیریه بودن یعنی کور بودن یا چشم بند داشتن؛ زیرا سازمان های خیریه همیشه تظاهر به فراروی از تضادهای جامعه می نمایند.<br />سازمان خیریه آگاهانه یا غیر آگاهانه وجود تضاد طبقاتی در جامعه را منکر می شود. کنش خیریه ای در جایی بی ارتباط با ماهیتِ اصلی مسأله عمل می نماید. خیریه بودن یعنی شنا کردن در آسمان ها و بر فراز آب! سازمان خیریه با انکار ناآگاهانه ی تضاد طبقاتی در جامعه، بخش مؤثری از دستگاه ایدئولوژیکِ دولت سرمایه داری است که در جهت نمایش واژگونه و کژدیسه ای از واقعیت عینیِ جامعه عمل نموده و با انکار آگاهانه ی آن در بهترین حالت بیانگر ایدئولوژی کوته بینانه ی خرده بورژوازی است.<br />امیدِ خیریه، شکوفاییِ درختی است که ریشه در حماقت دارد.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-8444336631139409724?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-80557846636325456622009-02-21T14:32:00.001+03:302009-02-21T14:36:26.362+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><div style="text-align: justify;">خیریه بودن بیش از آن که به فرم مربوط باشد از ویژگی های محتوا است. سازمان خیریه را از محتوای جهت گیریهایش باید شناخت.<br />پیشرفت تکنیک و فرم عمل اجتماعی، می تواند محتوای جهت گیری خیریه ای را بپوشاند. خیریه در تضاد با فرم های مدرن نیست. سازمان خیریه با مدرن ترین شیوه ها به خدمت ارتجاعی ترین اهداف در می آید. طالبان با شمشیر نمی جنگند. پس خیریه شکل و فرمهای گوناگونی دارد. دولتی و غیر دولتی. با وابستگی آشکار به دستگاه های ایدئولوژیک دولت یا دارای رابطه ای پیچیده و درهم تنیده. با حوزه ی عمل محلی، منطقه ای و یا جهانی. مذهبی یا سکولار. اما محتوای خیریه که در تمامیِ این اشکال گونه گون مشترک است چیست؟ محتوای خیریه، یاری رساندن به بازتولید کوتاه یا دراز مدت نظم اجتماعی، سیاسی و بالاتر از همه اقتصادیِ جامعه و به چالش نکشیدنِ بنیادهای وضع موجود است.<br />برای شناخت محتوای جهت گیری های یک سازمان فعال در جامعه مدنی، باید به ماتریالیسم تاریخی مسلح بود.<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-8055784663632545662?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-89915137981493660292009-02-21T13:57:00.001+03:302009-02-21T13:59:15.232+03:30در چند پست آتی در مورد سازمان های خیریه خواهم نوشت. این دست نوشته ها اغلب مربوط به دوره ی زمانی شش ماهه ی اخیرند. عنوان کلی این پستها این چنین خواهد بود:<br />چند تز کوتاه در مورد سازمان های خیریه.<br />تمامی این تزها با این جمله ی مارکس در جلد اول کاپیتال آغاز می شود:<br />راه جهنم با حسن نیت فرش شده است.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-8991513798149366029?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8596065989665362400.post-6398976479485578512009-02-21T12:14:00.000+03:302009-02-21T12:15:37.565+03:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;">دست نوشته های من در مورد کودکان کار و خیابان این جا خواهد نشست. هر جا که شود، روایت های پراکنده ای هم از مبارزه ی اجتماعی برای لغو کار کودکان خواهم آورد. تفنگ این دست نوشته ها بر مکانیزم های اجتماعی و اقتصادیِ تولید و بازتولید کار کودکان، نقش سازمان های خیریه و دستگاه های ایدئولوژیک دولت در این مناسبات، فرایندهای بازتولید مناسبات طبقاتی و ابعاد مبارزه ی اجتماعی-سیاسی برای لغو کار کودکان در جامعه نشانه گیری خواهد نمود. امید می رود که این نوشته ها سرفصل گفتگوهایی باشند. تا تفنگ کوچک این وبلاگ تیرباری گردد. که، جهانی دیگرگونه ممکن است. جهانی بدون کار کودکان، بدون استثمار و بدون مناسبات طبقاتی... جهانی نزدیک، واقعی و ممکن.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8596065989665362400-639897647948557851?l=koodakekar.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com1